You can’t change the world

by


You can’t change the world. But the world can change you… zegt Boeddha

Tijdens onze ‘Easy Rider tour’ ontmoeten we ’s avonds, in het guesthouse waar we overnachten, een Nederlands stel. Of eigenlijk een Nederlands – New Zealands stel. Want Ingrid (uit Venlo) wist haar man Graham (uit New Zealand) tijdens zijn wereldreis te verleiden in Limburg te blijven. Nou, als je New Zealand voor Limburg inwisselt, dan moet de liefde wel heel diep zitten 😉

Ook Ingrid en Graham zijn, net als wij, eind november uit Nederland vertrokken. Zij hebben echter een veel grotere stap gezet. Ze zijn namelijk officieel naar Saigon verhuisd om voor een NGO (Non Goverment Organisation) te werken. Hun hart ligt bij de weeskinderen in Vietnam.

Het is voor Ingrid en Graham onmogelijk zelf een kindje te krijgen 😦 En de bureaucratische Nederlandse adoptie molen werkt ook al niet mee… Enkele jaren geleden deden zij, ook met de Easy Riders, de weeshuizen in Kon Tum aan. Zij hebben toen de kinderen van Vinh Son 1 en Vinh Son 2 voor altijd in hun hart gesloten…

In ieder weeshuis zitten ongeveer 200 kinderen. Verschillende kinderen hebben nog wel een vader of een moeder, alleen zijn de families zo arm dat ze niet nog een mond kunnen voeden. Er zijn ook veel kinderen zonder ouders.

In de Lonely Planet staat een artikel over een bergvolk wat babytjes levend bij hun gestorven moeder begroef. De rituelen die gepaard gaan met een begrafenis, het slachten van een buffel, zijn te kostbaar. En omdat een kindje zonder moedermelk toch niet overleeft, kun je beter efficient handelen. Er is namelijk geen geld om het begrafenis ritueel twee keer te verzorgen… Volgens de Lonely Planet gebeurt dit (gelukkig) niet meer, de overheid heeft het verboden. Ingrid vertelt echter dat er deze week nog een babytje is binnengebracht. Het ventje is ‘gered’ door een man die het er absoluut niet mee eens was dat het levend begraven werd…

Ingrid en Graham komen regelmatig in Kon Tum om naar de weeshuizen te gaan. Ingrid vertelt, in haar grappige Limburgse accent, dat ze zelf ook niet zo goed snapt waarom juist hier. ‘Ik weet ook niet waarom, maar het voelt gewoon anders hier, we willen deze kinderen zo graag helpen. Ik denk dat ze nog best wel regelmatig te eten krijgen. Al hebben er een aantal volgens mij ook best honger… Het is vooral aandacht die ze tekort komen. Als je binnenkomt willen namelijk alle kinderen met je knuffelen. Maar jullie komen morgen toch wel even naar Vinh 1? Het ligt achter de houten kerk, daar kom je zeker. En normaal laten de Easy Riders het weeshuis ook altijd even zien hoor’.


De volgende dag bewonderen we de houten kerk. ‘You also want to see the Orphanage?’ vraagt Mr. Bihn. Euh… Ja. We voelen ons eigenlijk een beetje opgelaten om een weeshuis te ‘bezichtigen’. Maarja, tis ook wel raar om er voorbij te lopen nu we Ingrid en Graham ontmoet hebben.

Binnen de poorten worden we door een aantal tienermeisjes, in perfect Engels, welkom geheten. ‘Welcome to the Vinh Son 1’. Ze lachen naar ons en we lachen een beetje schaapachtig terug. Mr. Bihn leidt ons rond. De eetzaal, de wasruimte, de bakkerij waar momenteel niet gebakken wordt. Wat raar… ‘Oh, het meel is op, geen geld meer’ vertelt Bihn nadat hij navraag heeft gedaan. Dan ontdekken we Ingrid die midden in een groep tienermeiden staat.’Oh, wat leuk dat jullie toch even gekomen zijn! Graham is boven’ lacht ze.

Beneden zag alles er eigenlijk best wel goed uit. Wel heel sober, maar het is schoon en we zien veel lachende meisjes die perfect Engels spreken.; Maar als we boven komen ruikt het ontzettend naar urine. Geen luiers… En de babytjes liggen gewoon op de grond. Er zijn een paar knuffelbeertjes maar die hangen boven de kindjes. Zo kunnen ze niet nat en vies worden van de urine. Bizar! Graham staat in het midden van de groep baby’s en peuters. Hij knuffelt er een terwijl vier anderen zijn benen vasthouden omdat ze ook opgetilt willen worden.


Als de kindjes ons zien, worden ook allerlei kleine armpjes naar ons uitgestrekt. ‘Knuffel mij, knuffel mij’. Natuurlijk knuffelen we even… Als we even later naar beneden willen gaan, zegt Graham dat we wel goed onze handen moeten wassen als we weggaan. Veel kindjes hebben een ooginfectie die je snel overneemt als je, met je handen, je ogen raakt…

We drinken nog een kopje thee bij de ‘zuster’ en laten een kleine donatie achter. Als we weglopen staat een klein mannetje achter het betralie-de balkon naar ons te zwaaien. Het kleine kereltje is net door Jeroen geknuffeld…

Graham heeft een website gemaakt over de weeshuizen in Kon Tum: www.onegrainofrice.nl. Ook zijn Ingrid en Graham op internet te volgen via www.ingridengraham.waarbenjij.nu. En op internet vonden we nog een site van Nederlanders die de weeshuizen in Kon Tum in hun hart gesloten hebben: http://colour4kids.org

Advertenties

Tags: , , , ,

Eén reactie to “You can’t change the world”

  1. veghel Says:

    you can change the world! maar eerst zal de wereld jou veranderen….daar heeft boeddha wel gelijk in…… want: “Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond” (citaat: Jan Brokken). Maar, jullie hebben in ieder geval alweer een mooie bijdrage geleverd!

    Hopelijk krijg ik morgen in Bangkok net zo’n ontvangst als jullie! Ben benieuwd of ik net zo populair wordt als Jeroen…..mooie reis hoor, heb het elke dag gevolgd. Zal nu iets minder frequent worden, maar er gaat natuurlijk niets boven zelf reizen….

    Veel Sanuk!
    martijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: