Onze laatste bestemming in Australië

by

We zijn inmiddels aanbeland in Darwin, onze laatste bestemming in Australië. Maar voordat we het vliegtuig naar Indonesie nemen, gaan we eerst nog een aantal dagen op pad. Wederom met een ‘Outback Wicked’. En de print is deze keer ‘echt Wicked’. We hebben er maar geen officiele fotoreportage van gemaakt want wat moet de familie wel niet denken 😉 Sex, sex, sex!

Allereerst bezoeken we Litchfield National Park. Een leuk ‘parkje’. Nouja, ‘parkje’ voor Australische begrippen dan… want het is nog altijd zo’n 50 bij 40 kilometer. We zwemmen er bij de Florence Falls, wandelen wat en bekijken de gigantische termietenheuvels die wel 5 meter hoog kunnen worden.

Helaas kunnen we van de ‘off road paden’ geen gebruik maken. Het natte seizoen is net achter de rug en vele tracks zijn nog niet begaanbaar. Het track waar we wel op mogen, blijkt geblokeerd door een diepe doorwading. 70 cm water is voor onze 4wd echter te veel van het goede want de onderste deurstijl begint bij zo’n 50 cm en een ‘snorkel’ heeft de auto niet. Dus laten we het track voor wat het is (–> bij de doorwaadplaats staat een waarschuwingsbord voor krokodillen en Mim weigert de duwen…)

Miriam heeft trouwens nog de schrik van de dag als ze naar toilet gaat. Ze komt het hoekje om en WHAAAAM daar ligt een enorme slang. Het beest schrikt gelukkig ook en ‘slingert zich uit de voeten’. Als Jeroen komt kijken ligt ie achter het toiletgebouw. Maar dan… slingert ie zich weer terug de toiletgebouwen in. Maar even bij de invalide toilet plassen (met de benen omhoog) dus…

Onze volgende bestemming is Kakadu National Park. Onderweg komen we verschillende ‘roadtrains’ tegen. Een roadtrain is een vrachtwagens met drie en soms wel vier aanhangers. Jeee, wat een bruut verkeer!

In de buurt van Kakadu wordt de lucht dreigend donker. Men blijkt hier de strategie van “reduced fuel burning” toe te passen. Net na het natte seizon wordende inmiddels droge stukken grasland in de fik gestoken. Het vuur wordt lang zo warm niet als aan het einde van het droge seizoen. En op deze manier wordt brandstof voor grote bosbranden al in een vroeg stadium opverbruikt. Mei blijkt de ideale tijd voor deze voorzorgsmaatregel.

Via 37 kilometer dirt road (hoera, hoera) bereiken we de camping bij Gunlom. Een mooie plek. Na de vertrouwde pasta en muggenjacht (horen normaal niet bij elkaar) zoeken we moe en voldaan ons bedje op.

De volgende ochtend verkennen we de waterval en pool. Ook hier weer bordjes die waarschuwen voor krokodillen, maar we zien er (helaas?) niet eentje. Het is best spannend om in het water te turen. In de Australian Zoo kwamen de krokodillen zo uit het water gesprongen… We durven dus bijna niet over de waterrand te hangen. Stel je voor…

Dan maar de klim naar boven want daar moet een mooi uitzichtpunt zijn. Boven aan de waterval blijkt er echter ook een g-e-w-e-l-d-i-g natuurlijk zwembad. En aangezien krok’s niet bekend staan om hun klimvermogen, durven we, 80 meter boven het eerste waarschuwingsbord, best een duik te nemen. Wat een superlocatie is dit! Een prive zwembad met uitkijk over de vallei. En we zijn er precies op tijd, want als we uit het water komen, komt de eerste buslading toeristen er net aan.

Maar stiekem willen we zo onderhand wel eens zo’n mega krokodil zien waar overal voor gewaarschuwd wordt…

We boeken daarom een ‘cruise’ op ‘yellowwater’. En ja hoor, naast heel veel vogeltjes zien we ook KROKODILLEN. Heerlijk zitten we te griezelen op de veilige boot. Wat zijn ze groot, wat zijn ze lelijk, wat zijn ze ENG. Wel jammer trouwens dat het er maar zo weinig zijn, vindt Jeroen. Toen we, in Florida, op Alligator-jacht gingen, zagen we er tientallen. Hier spotten we er ‘maar’ zes (hoezo verwende wereldreizigers?)

We sluiten ons bezoek aan Kakadu af met de ‘art-track’. Aborigional bewoners hebben 1000-en jaren terug de rotsen van hun ‘shelter’ versierd met tekeningen. De oudste is al 5000 jaar oud! Toch wel bijzonder om die nu anno 2008 te bekijken. De tekeningen blijken niet allemaal van ‘heilige voorvaderen’ (zoals de tekening hieronder). Ook de westerlingen komen in de tekeningen voor. Deze werden afgebeeld met de handen in hun zakken. Is dat een typisch westerse houding?

Als we Kakadu park uitrijden steekt er nog even een lome Goanna over. Brrrr bijna net zo eng als een krokodil! Eens kijken of we zijn grote broer (de Komodo varaan) in Indonesie ook ‘live’ kunnen spotten 🙂

Tags: , , , ,

Eén reactie to “Onze laatste bestemming in Australië”

  1. Barrie Says:

    Sodeju, dat zwembad!!! Ben afgelopen week met Lavie naar babyzwemmen geweest maar damn, dis wel even andere koek….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: