Archive for augustus, 2008

De allerlaatste…

augustus 28, 2008

Onze laatste blog na acht maanden AVONTUUR

Nu we inmiddels al weer een maand thuis zijn, Miriam al aan het werk is (als juf!) en onze webpagina nog nauwelijks wordt bezocht, is het tijd voor onze allerlaatste blog.

Miriam, op fiets, richting eerste werkdag! (niks geen mooie auto meer om met die dikke billen in te zitten...) Verbeter de wereld en begin bij de studenten van 't ROC!

Terugscrollend door onze webposting komen de mooie herinneringen snel weer boven. We hebben een boel gezien in een beperkte tijd. Ja, je leest het goed: in een beperkte tijd. Vooraf lijkt acht maanden een eeuwigheid, maar eenmaal op reis vliegt de tijd voorbij. En als je na acht maanden weer je eigen straat in rijdt, is het haast alsof je niet bent weggeweest. Maar gelukkig zullen de vele herinneringen, souvenirs, foto’s en dagboeken ons dit avontuur nooit doen vergeten.

‘Wat is het mooiste wat jullie hebben gezien?’ wordt ons veel gevraagd. Daar kunnen we geen antwoord op geven. Ayers Rock, de Bromo vulkaan, de zoutvlakte van Uyuni, een Vietnamese bruiloft, zwemmen met zeehonden of de tempels van Ankor Wat laten zich namelijk maar moeilijk vergelijken.

De tempels van Ankor Wat....

De tempels van Ankor Wat.....

...laten zich maar moeilijk vergelijken met de zoutvlaktes in Bolivia

Onze leukste landen kunnen we je wel benoemen: Laos en Indonesië. Wat een geweldige landen. Vriendelijke mensen, prachtige natuur, bijzondere cultuur en heerlijk eten.

Versvervoer in Laos

Het was feest om tussen de locals in de ‘chickenbus’ of achter in de pick-up te zitten.

Het is nog steeds de vraag wie er nou, vol bewondering, naar wie zat te kijken. Wij naar de locals, of de locals naar ons? Gezellig was het in ieder geval. Op het moment dat je denkt dat de bus of pick-up vol zit, is er áltijd nog plek voor een nieuwe passagier. En nog één en nog één. Met de bijhorende zakken rijst, kartonnen dozen of levende kip als bagage (vandaar dus de naam ‘chickenbus’). In Nederland zou het aantal passagiers van de gemiddelde bus of pick-up hoogst illegaal zijn en de loyaliteit van de medepassagiers minimaal. In Zuidoost Azië is het de gewoonste zaak van de wereld. Iedereen en alles mag áltijd mee.

Het vreemdste voedsel dat we hebben gegeten? Eigenlijk valt dat wel mee. Goed, op een enkele zijderups, krekel en spin na dan.

Kangoeroe vond vooral Jeroen erg lekker. In Australië gewoon voorverpakt te krijgen in het koelvak tussen de kip en het schapenvlees (of zelf even jagen).

De mogelijkheid om in Peru cavia te eten hebben we aan onze maag voorbij laten gaan. We waren zo blij eindelijk weer eens lekker te eten in het toeristische Cuzco, dat we ons portie aan Fikkie hebben gegeven.

En als je een Nederlandse kroket, frikadel of friet speciaal, in het buitenland, vreemd voedsel kan noemen, dan hebben we dat ook nog genuttigd. ‘Friet speciaal’ (french fries special) in Laos, frikadel en kroketten in Australië en kroketten en bitterballen in Peru. Toch net iets anders dan “Friet bij Piet” in het buitengewoon pitoresque Lloret de Mar 😉

Het vervelendste van de reis? Eigenlijk niet veel. We zijn niet overvallen, niet ziek geworden en hebben geen ruzie gehad. Natuurlijk zijn we wel eens voor een paar dollar opgelicht (alleen weten we niet wanneer dus de ‘pijn’ voelen we niet 😉 Echt vervelende dingen heeft duo Martens dus niet ondervonden.

Wel had Miriam regelmatig ‘last’ van de armoede. Wat zijn we in Nederland verschrikkelijk rijk en verwend! Met een Nederlands paspoort, een geweldig gezondheidszorg en onderwijs (voor iedereen) zijn we enorm bevoorrecht. Kinderen plastic zakjes zien sorteren op een vuilnisbelt maakt dat je hart ineen krimpt. Zeker als je denkt aan je eigen neefje Bart van vijf met dezelfde leeftijd die op dat moment op je ‘speelboom’ let. Overvolle weeshuizen met kleine geitebreiers die niets liever willen dan geknuffeld worden. Alleen zijn er geen mensen die de kinderen, die zich voorbeeldig gedragen, daadwerkelijk een dikke knuffel geven.

Of op bezoek zijn in een huisje zonder bedden waar, door de hele familie, op de grond geslapen wordt. Bedelaars van alle leeftijden… In Nederland leven we als koningen en koninginnen!

Ook zijn we erg geschrokken van het feit dat we nu zelf gezien hebben hoe het milieu verslechtert. Het koraal, waar we vier jaar geleden nog zo van genoten, bij de Perhentian Islands is geheel verbleekt en grijs geworden. De warme golfstroom El Nino heeft het zeewater opgewarmd. ONGELOOFLIJK!!! Onderzoekers waarschuwen dat ook ‘the Great Barrier Reaf’ er over een aantal jaren niet meer zijn. Boeren in de Colca vallei (Peru) kunnen niet langer hun velden irrigeren. De eeuwige sneeuw van de bergen rondom de vallei is sinds 2005 verdwenen.

Duizenden jaren hebben mensen in de vallei gewassen verbouwd. Pre Inca’s maakten er duizenden terrassen, Inca’s volmaakte ze en stichtte er later een koninkrijk. Nu trekken de bewoners uit de enorme vallei weg omdat er niet langer water is. En in Australië werd ons herhaaldelijk aangeraden om goed in te smeren tegen de zon. De ozonlaag in Australië is een grote gatenkaas en 1 op de 2 Australiërs krijgt vroeg of laat te maken met huidkanker!!

In Nederland voelen we de pijn nog niet zo erg. Door het gat in de ozonlaag wordt het warmer in ons kikkerlandje (lekker!). Het regent en onweert meer (goed voor de tuin?). Maar stiekem voelen we allemaal in ons hart dat het niet goed is wat er gebeurt.

En hoewel zo’n wereldreis natuurlijk heel stoer klinkt, tegenwoordig is het allemaal niet zo spannend en moeilijk. Bezoek maar eens een van de vele andere weblogs van wereldreizigers. Iedereen heeft min of meer dezelfde landen in hun reis. En dan niet alleen dezelfde landen, maar ook dezelfde bezienswaardigheden. Regelmatig kom je dan ook reizigers tegen die je ook in andere plaatsen of landen al bent tegengekomen. Logisch ook, want de meeste reizigers willen de toch de bezienswaardigheden van een land zien. Daarvoor reizen ze met een handboek, zoals de Trotter, Lonely Planet of Rough Guide. En daarin staan nou eenmaal vaak dezelfde restaurants, guesthouses en cafés.

En met een weblog, zoals het onze bijvoorbeeld, is het heel makkelijk om je avonturen te delen met je familie, vrienden en oud-collega’s. Zoals onze schoonzus zei: ‘Eigenlijk missen we jullie niet, want we weten nu meer van jullie dan wanneer jullie gewoon thuis zijn’ (onze schoonzus woont 5 kilometer verderop…).

Het mag dan misschien allemaal niet meer zo spannend als vroeger zijn, het is er waarschijnlijk niet minder leuk op geworden! We schreven het al eerder, het reizen is niet alleen het zien van landen, maar ook het ontmoeten van medereizigers en locals. Contact is zo gelegd en soms stonden we verbaasd over de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensheid.

Een echte eye-opener om vast te stellen dat het niet alleen kommer en kwel op onze aardbol is. Een beetje man bijt hond (de dagelijkse goed nieuws show met verrassende ontmoetingen), maar dan in het echt. Hoe vaak gebeurt het nou, dat je wordt uitgenodigd om een paar dagen te komen logeren bij mensen thuis (die je net een uurtje gesproken hebt)?

En wie heeft er wel eens een paar leuke avonden met een dakloze doorgebracht?

Hoe vaak komt het voor dat je wordt uitgenodigd op iemands privé camping om daar naar kaketoes te kijken?

Toeval? Geluk? Natuurlijk! Maar een open vizier en een positieve houding helpen ook. En die open vizier en positieve uitstraling hebben we acht maanden gehad (niet echt moeilijk als je ieder moment van je wereldreis geniet 😉 ).

Acht maanden reizen, acht maanden genieten van het leven, acht maanden indrukken opdoen en acht maanden onze droom najagen. We hebben er niet één seconde spijt van gehad en zullen er ook nooit spijt van krijgen.

Het reisvirus heeft zich genesteld in ons hart. Helaas laat de bankrekening het niet toe om nog zo’n trip te ondernemen. Maar vakantie hebben we natuurlijk ieder jaar. Want hoe meer we reisden, hoe langer ons lijstje werd van landen die we ooit nog eens willen bezoeken. China, Zuid-Afrika, Argentinië, de Filippijnen. Daar gaan we vast nog eens heen in de nabije of verre toekomst.

We maakten echt een rondje om de wereldbol. Dat moest natuurlijk ook wel met het email adres wat we cadeau kregen (roundandroundwego@onderwegmetmartens.nl) en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Terug naar ons normale leven waar we niet langer in de ‘internet-schijnwerpers’ staan. Want dat gevoel hebben we zeker gehad. Dankzij alle leuke reacties en complimenten die we ontvingen, zijn we er continue aan herinnerd dat we iets bijzonders aan het doen waren. Iets waar velen van dromen. Iets wat maar door weinigen ook daadwerkelijk wordt gedaan.

Allemaal heel hartelijk bedankt voor het meelezen (vooral op maandag werd er veel gekeken, we zien iedereen zelfkwellend voor ons van achter de eerste bak koffie van de baas), het meegenieten, de leuke reacties en de vele complimenten. We hebben er ontzettend van genoten!

Tot slot, we ontvingen nog een foto van de hoofdprijswinnaar van onze fotowedstrijd. Peter is razend enthousiast over de panfluitmuziek. Enige nadeel van de hoofdprijs vindt hij de Bolivianen die steeds voor zijn raam staan als hij de cd’s afspeelt. Hoe moet dat nu met zijn begonia’s?

Advertenties

Eindhoven is springlevend!

augustus 9, 2008

Vrienden van Eindhoven (Henri Martens, Stefan Martens, Jordin Martens) vragen zich af of ze de jump fotowedstrijd gewonnen hebben... Eueueueuueh misschien een beetje laat?

Vinden we toch net nóg een jumperd in onze inbox. Jeetje, beetje laat heren! Zoals voetbalclub ‘Eindhoven’ altijd een beetje laat is met ‘scoren’ ha, ha. Wel een mooi plaatje! Maar, jammergenoeg voor jullie, hadden we de hoofdprijs al uitgereikt. Anders hadden jullie natuurlijk een zeer grote kans gemaakt. Of deden jullie het niet voor zo’n waanzinnig gezellige panfluit CD? Daar kun je heel goed meisjes mee versieren Steef! Nou, vooruit! Natuurlijk ook voor jullie een eervolle vermelding én een vingerpoppetje 😉

Hoe het met ons is? Goed! Inmiddels hebben we alle broers, schoonzussen, neven en nichten weer in levende lijve gezien. Iedereen is overladen met cadeau’s en we hebben hele dikke knuffels in ontvangst genomen. Ook is ons huis weer ingericht & opgeruimd. Dat was nog even flink aanpakken… Stille getuige zijn de 32 lege ‘bananendozen’ in de schuur. Kun je trouwens heel goed ‘hutten mee bouwen’ (hè Else, Bart, Famke?). Die zijn er, samen met Jeroen, lekker druk mee geweest. Maarja, we bewaren ze toch maar niet. Het was namelijk juist de bedoeling dat we zouden opruimen!

Komende week gaan we een beetje klussen in & om huis & auto’s. Verder de CV’s opzoeken en aanpassen. Er moet natuurlijk een apart hoofdstukje ‘wereldreis’ worden toegevoegd. Het abonnement op de Intermediair en Carp zijn in ieder geval weer bekrachtigd. En er staan al een aantal banensites onder de ‘favorieten’. Al hebben we nog wel even geduld. Want in de komkommertijd zal er nog niet heel veel ‘leuks’ te vinden zijn. Och, we vermaken ons wel!

We nemen het er nog even van in de 'komkommertijd'. Lekker rustig aan en nog volop tijd voor luieren en leuke dingen. Logeerpartijtjes van neefjes en nichtjes bijvoorbeeld. En hutten bouwen, met lego spelen, snoepen, puzzelen en, en...

And the winner is….

augustus 6, 2008

Lieve onderwegmetmartenslezers… BEDANKT! Wat hebben wij gelachen om jullie inzendingen voor de jumpwedstrijd! WOW, GAAF, GAAF, GAAF!!! Hoog, laag, dik, dun, jong, oud… Jump baby, jump!! Na een paar dagen uitstel, voor de laatste plaatjes van vakantiegangers (*en het was echt moeilijk om een winnaar te kiezen), hier dan eindelijk de uitslag 🙂 Lach maar even lekker met ons mee!!

1e prijs

De eerste prijs gaat naar Peter Venis

Ongelooflijk dat Peter zo kinky en hoog uit zijn stoel komt. Normaal blijft ie eigenlijk altijd in zijn stoel zitten, biertjes drinken en televisie kijken. Waarschijnlijk begrijp je nu zijn buik iets beter... Met onderwegmetmartens hebben we hem dus toch 'in beweging' gekregen. Chapeau Peter! Jij bent de winnaar van de fantastische 3-Dubbel CD met panfluitmuziek. Misschien kun je daar de rest van de zomer op dansen? Hij is ook zeer geschikt voor BBQ's (met bier) (we hebben hebben enigszins getwijfeld of hier niet gesjoemeld is met de foto, maar we hebben niet met zekerheid kunnen vaststellen of de persoon op de achtergrond Peter optilt, derhalve een geldige sprong)

2e prijs

De tweede prijs is gewonnen door Barbamama.

Wie zegt er dat een 'verse mama' niet hip, sexy en actief kan zijn? Barbamama (voor de trouwe lezers... dit is mama Barrie!) bewijst hier aan heel Nederland het tegendeel. Dochter Lavie schrikt er een beetje van 😉 Papa Seb maakt de foto en denkt 'wat een lekker wijf is het toch ook'! En wij, wij zijn enorm trots op onze vriendin die zo lekker gek en wild is (nadat ze heeft uitgeslapen, je moet als kersverse mama wel je prioriteiten stellen natuurlijk). Barrie wint een hele boerenhand vol vingerpoppetjes (een koe, varken, kip, ezel en konijn).

3e prijs

De derde prijs is gewonnen door Bart en Annelies

Bart en Annelies zijn helemaal naar de andere kant van de wereld gereisd om een Wicked te vinden. Ze wilden namelijk 'in stijl' op de foto. Helaas moeten we ze vertellen dat deze ijsco mobiel géén Wicked is. Maar we vinden de foto wel heel Wicked!! Jonges, wat gaaf! Jullie winnen met dit superplaatje de derde prijs. En de derde prijs is... tja, gewoon een vingerpoppetje 😉

Troostprijs

De troostprijs gaat naar moederke Martens. Ze sprong een gat in de lucht omdat Jeroen en Miriam weer thuiskwamen en… belandde op haar billen! Ma Martens wint dan ook een gezellig gebreide Boliviaanse muts!

Vader en Moeder Martens springen een gat in de lucht. Jeroen en Miriam zijn weer thuis!!! Geen reden voor die panische gezichten dus!

Moederke Martens is zo hoog gesprongen dat ze landt... op haar billen! Gelukkig zijn er charmante heren in de buurt om haar overeind te helpen. En om ma 'met de blauwe billen' te troosten wint ze een mooie wollen muts. En daar kun je ook gewoon op zitten. Lekker zacht voor de billen 😉

Eervolle vermeldingen

En dan… heel veel eervolle vermeldingen. We hebben genoten. Het niveau is ontzettend hoog! Iedere jumper ontvangt dan ook zo’n prachtig Boliviaans vingerpoppetje 🙂

Paul Thijssen heeft wel een hele speciale foto ingestuurd. Hij springt met een Amerikaanse topbasketballer zo hoog hij kan. WOW!!! Heel stoerrrr

Jelle Sonke is niet bang! Hij springt zo... in het diepe!

Roos Sonke is een vlinder en springt en fladdert door de lucht!

Cato Sonke kan nog niet zo goed springen. Wel kan ze heel goed vliegen op de schommel in de achtertuin. Geldt dat ook?

Good old Piak (de hond van Seb en Barrie) doet ook een gooi naar goud. Sorry rakker... geen vingerpoppetje voor jou! Je kunt een balletje krijgen.

Else Smit springt zo hoog ze kan. "Misschien win ik wel een prijs" mailde ze ons. Natuurlijk wint Else met haar jump een vingerpoppetje. En een ijsje! Kom maar gauw langs en neem mama Carolien, broer Melle (beiden jumpend op de achtergrond) en papa Dave maar mee!

Knap staaltje girlpower van de moederkes en tante Charlotte!!

Hans en Amy doen de traditionele blote buiken jump. Heel charmant, heel sexy! Maar helaas... geen prijs. Het is de bedoeling dat de foto's op onze site mensen trekken. We willen natuurlijk niemand wegjagen 😉 En ruim die kamer eens een keer op.

Nicht Famke en neef Bart hebben heel de vakantie in Frankrijk geoefend. 1-2-3 JUMP! En dan zo mooi mogelijk het water in...

Ik zei nog... springen. Géén bommetje!

Medewerkers van "onderwegmetmartens" zijn uitgesloten van deelname. Maar zo'n plaatje kunnen we toch niet weigeren. Wat een knapperds zijn het he?! Dit was de meest snelle, service gerichte, humorvolle, gezellige helpdesk die we ooit hebben gehad!

En SAP zou SAP niet zijn... Wat een ontzettend gave, hoge foto! Waarschijnlijk wordt deze gebruikt in de volgende personeels wervings campagne? Kom werken bij het altijd hippe, gezellig, jumping SAP. Een van de rokjes was als het rokje van Marlin Monroe en vloog hoog de lucht in vertelde een bron. Helaas wilde de ex-collega niet met haar slipje op onze site. Er is dus geklust, door een andere handige collega, aan de foto. Een hoofdprijs zit er daarom niet in voor de SAPpers. Jammer hoor Yvonne dat je zo preuts bent. We hadden zo een heel nieuw publiek kunnen aantrekken op onze site. Ha, ha.

En dit zijn SAP-vriendinnen van Mim. Ze lijken te roepen 'Joepie, Mim is weer in het land!'. Mim roept en springt in Eindhoven... 'Joepie, gauw weer thee drinken bij de SAPpers! En lunchen, en kletsen, en, en, en'

Hé, hoe kan dat nou? Is er ineens niet één, maar zijn er twee knappe, blonde KLM stewardessen?!! (bijklussen in de eigen tijd, zijn wel heeeele korte vluchten). Wel zagen we dat hier enorm gesmokkeld is. Nicole springt (wat kijkt ze ontspannen he?!) van een keukentrapje af!!

Daniël en Esmée doen het nog één keer voor. SPRINGEN OMA!!! Waarschijnlijk smokkelt oma (ze staat gewoon op haar tenen) maar oké, ook oma heeft een vingerpoppetje verdiend!

Linda en Roel kunnen heel goed zwemmen... maar nog veel beter jumpen! Maargoed, papa en mama zijn natuurlijk natuurtalenten in de lucht! En de appel valt nou eenmaal niet ver van de boom!!

De 104-jarige ome Piet, de peetoom van Miriam, springt voor de gelegenheid uit een vliegtuig! Nou, dan win je natuurlijk de prijs voor de allerhoogste en allerstoerste jump! (of is het het allerhoogste toiletbezoek en heeft iemand hier de wc-pot weggepaint?)

Tante Mies, de peettante van Miriam, laat het nog één keer zien. Kijk jonkies, zo doe je dat!

Annemieke (getrouwd met onze eerste prijswinnaar) is een stuk slanker, leniger en hoger. Maargoed, ze hoeft er dan ook weinig voor te doen als Olympisch sportster

Stoer staan Stijn en Imke klaar om van papa's tarwebaal af te springen (rijdt papa daar op de achtergrond?). Let op Stijn... 1 - 2 - 3 ...

Zo!!! Die Stijn is dus écht niet bang! Jump Stijn, Jump!!! Want jumpen kan je dus heeeeel goed als je al 4 jaar bent 🙂 En hard rennen ook, maar niet zo hard als....tja, wie liet je ook al weer zo schrikken?

De boel op orde brengen

augustus 1, 2008

Geld hebben we niet meer, wel heel veel spullen ha, ha.

We zijn al drie hele dagen thuis… ECHT THUIS. Want we wonen inmiddels weer in de ‘van Wassenhovestraat’. Tom (de huurder) heeft netjes op ons huis gepast. Zelfs een grondige poetsbeurt konden we achterwege laten. Hij heeft ons het werk namelijk uit handen genomen. We stapten binnen in een blinkend en schoon paleisje…

Allereerst is de auto rijklaar gemaakt. Lang leve Audi, want ondanks acht maanden stilstand, was het ‘starten en rijden maar’. Oké, nadat de accu was opgeladen maar dat is een detail. Dag één meteen naar de APK-keuring. En dat was, conform verwachting, niet meer dan een formaliteit. Deze twee werklozen rijden nu dus ‘in stijl’ (knalrood en open) het hele land af om vrienden en familie te bezoeken. Al valt het nog niet mee om een ‘meet & greet’ met de broers te organiseren. Zij zijn namelijk net nú op vakantie. En wij blijven deze zomervakantie een keertje thuis 😉

Gisteren en vandaag hebben we onze spullen bij Carolien van zolder gehaald. Wat ontzettend veel dozen stonden daar! Zou Carolien er misschien stiekem wat bij gezet hebben? Ze haalt wel meer ‘grappen’ met ons uit. Zo vonden we bijvoorbeeld alle spullen, die zij en Nicole uit Kuala Lumpur hebben meegesjouwd, ingepakt terug.

Carolien heeft al onze spullen (sandalen, MP3, overtollige broeken, sokken, souvenirs, tafellakentjes etc etc ingepakt in schoenendozen. Leuk zo'n surprisemiddag 🙂

Hadden we in november nog de uitstekende hulp van Jurgen, dit keer sjouwen we zelf. Het is dan ook flink zweten om alle dozen in het geleende busje van Virgin te krijgen. Maar ’t is alsof het busje ervoor gemaakt is: alle spullen passen precies in één keer.

Ook pa en ma Martens worden verlost van alle pakketten die we, gedurende acht maanden reizen, naar hen hebben toegestuurd. En ze zijn verlost van onze lederen fauteuil. Veel plezier heeft pa Martens er trouwens niet van gehad. Hij mocht er namelijk niet in zitten van ma Martens.

Die pet past ons allemaal!

En als we dan eindelijk met een volgeladen bus bijna onze straat inrijden……pffffffffffffffffffff. Een lekke band! (we verzinnen het niet). Het gereedschap om de band te verwisselen hebben we, voor vertrek naar Eindhoven, bij Virgin in Tilburg achtergelaten. Maar als volleerde ex-wereldreizigers doet het ons bar weinig. Een typisch gevalletje “balen, kan gebeuren”. Drie kwartier later staat de bus weer voor de deur. Met een vervangen band. Lang leve de ANWB!

Komende dagen zijn we nog wel even bezig met het uitpakken en, na kritisch beraad, mogelijk opbergen van spullen. Zou het ‘weggooien van prullaria’ ons nu wél een keertje lukken?

De uitslag van de springwedstrijd laat hierdoor nog heel even op zich wachten… (daarbij vroegen enkele vakantiegangers of ze dit weekend, weer terug in Nederland, mogen insturen. Nou, dat mag! Wij hebben namelijk alle tijd en houden de spanning er gewoon nog even in. Tot na het weekend… rapapaaaa, rapapaaaa JUMP, JUMP)