Archive for the ‘Afscheid’ Category

We zijn in Bangkok!

november 30, 2007

Uitzwaaien in Eindhoven

En toen was daar het lang verwachte moment. Onze reis begint eindelijk na 4 maanden vooraankondigingen, afscheid nemen en voorbereiden. Maar het is tevens het moment van het gevecht tegen de traantjes, want het was best moeilijk om de uitzwaaiers achter te laten. Seb was speciaal voor de gelegenheid naar Eindhoven afgereisd. Hij kwam ‘zwaaien’ en ons een laatste cadeautje toe stoppen. Paul en Inge hadden alle kids thuis gehouden voor een groot zwaaifestijn op het vliegveld. Moederke Martens vond het allemaal niet zo fijn op het vliegveld. En Suus liet een paar dikke ‘see ya later Alligator’ tranen. Door alle tumult had Jeroen toch wel ernsige buikpijn. ‘Tju, ik vond het vandaag toch niet gemakkelijk’.

Om alle vaderkes en moederkes maar meteen gerust te stellen… We zijn d’r hoor! Een goede vlucht gehad. Bagagge direct bij aankomst beschikbaar. Eljos (zie posting 20 november) zwaaiend bij de aankomstbalie in Bangkok. Wat wil een ‘Martens’ nog meer?

Inmiddels zijn we zelfs al ingecheckt bij ons favoriete guesthouse. Twee jaar geleden waren we hier namelijk ook al 🙂 De eerste rijst, kip en cashewnoten zijn achter de kiezen. Lekker koud colaatje erbij. De korte broek aan mmmmm.

Bij het inchecken wachtte ons nog een verrassing waar we hartelijk om hebben gelachen De kabouter (je weet wel, die van Carolien naar ons gaat en terug, via bagagekluisjes, notarissen en familieleden) werd bij het inchecken van het guesthouse overhandigd door de receptioniste… Nou, die kabouter zetten we op het eerste vliegtuig terug naar Nederland! En wij blijven nog even.

Hartelijk weerzien in Bangkok

‘See ya later Alligator!’

november 26, 2007

Gisteren eindigde (dan eindelijk?) de Roen & Mim afscheidstournee. Het was tijd voor de ‘see ya later Alligator afscheidsborrel’. In de bovenzaal van café ’t Rozenknopje werd het een gezellige boel.

Dit keer gingen wij niet op bezoek, maar ontvingen we bezoek 🙂 Familieleden, neefjes, nichtjes, vriendjes, vriendinnetjes, hun zoontjes en dochtertjes kwamen gelukkig in grote getalen. GEZELLIG!!!!

De 21 kinderen schepten flink wat extra leven in de toch al levendige brouwerij.

Met de nieuw verworven speelkameraatjes werd druk geknutseld, gelezen, gestoeid, gespeelboomd, soms gemept (Jelle, jij lelijke draak 😉 ) en gezoend. Ja, ja, daar komt nog eens een bruiloft van!

Het ‘suikershot’, de bakken vol snoep, hebben vast geholpen de boel gezellig hyper te maken!

Maar ook als je gisteren liever rustig en dromerig was, werd je op je wenken bediend. Zijn ‘wilde haren’ had ie thuis gelaten maar de optredens van onze eigen Jan Vayne, in de persoon van Stef Thijssen, vielen in goede aarde.

Als hij achter de piano plaatsnam waren niet alleen wij maar ook een aantal mini dametjes diep onder de indruk. Else en Sofietje weken namelijk niet meer van Stefs zijde.

Zoon Paul is trouwens net zo muzikaal. Hartstikke knap dat hij zomaar een liedje uit zijn hoofd speelt. Alleen vroeg Sinterklaas gisteravond wel wie er toch steeds opnieuw ‘Sinterklaas kapoentje’ voor hem speelde…

Als we uiteindelijk om 19:00 naar beneden worden geveegd, en Sebastiaan het licht uitdoet, is het dan toch echt voorbij. Ook wij zijn een beetje hyper. Tju toch, dit was echt supergezellig met al die leuke gezellige mensen bij elkaar!

We willen iedereen heel erg bedanken voor de persoonlijke aandacht, kaartjes, tekeningen, briefjes, cadeautjes en etentjes die we (afgelopen maand) ontvingen. Eigenlijk was het te gek voor woorden. We kwamen alleen maar even ‘beppen’. Deze twee ‘Nuggers’ hadden alle tijd van de wereld…

Maarreuh, we hebben er wél enorm van genoten! En één ding is duidelijk: we gaan jullie allemaal ontzettend missen! Gelukkig is er ook al zoiets als een welkomst-tour in voorbereiding. We ontvingen op de ‘see ya later’ namelijk allemaal uitnodigingen voor ‘welkom thuis etentjes’. Joepie!

Afscheidseten familie Martens

november 25, 2007

En gisteren was de afscheidstournee gewoon in Eindhoven. Pa en ma Martens hadden ons namelijk uitgenodigd voor een afscheidsetentje. En omdat we aardig verwende eters zijn en zo’n beetje alles al hebben geproefd, hadden pa en ma een leuke verrassing. We gingen Surinaams eten bij Un Patu.

Eigenaar Hendrik en zoon (?) Juan maakten het ons erg naar de zin. We voelden ons hier helemaal thuis! Het eten was prima. Het Surinaamse Djogo bier in grote liter flessen, dat koel werd gehouden in de champagnekoelers naast de tafel, smaakte er uitstekend bij.

Pa had nog een kleine speech voorbereid en overhandigde namens hem en ons moederke voor een heel jaar verjaardags-, Sinterklaas- en kerstcadeaus.

Van Henri, Marion, Stefan en Jordin kregen we nog een digitale sleutelhanger met een grappige slideshow. Leuk om de kindjes in Cambodja te laten zien! Al denk ik dat we hen toch maar gewoon ons flipover albumpje laten zien, want zo’n digitaal hangertje is toch erg decadent (maar ik moet toegeven dat het ook een erg leuke gadget is).

Het was een erg gezellige avond. Naarmate het grote afscheid nader, beginnen we ook te beseffen dat we dit soort gezellige avonden een poosje zullen gaan missen. Gelukkig hebben we onze weblog nog, dan kunnen wij ook nog eens terugkijken.

En natuurlijk onze digitale sleutelhanger, die we dan wel niet aan de kindjes in Cambodja laten zien, maar wel gewoon meereist in onze backpack.

Het eerste moeilijke afscheid

november 22, 2007

En gisteren was het daar ineens. Het eerste échte afscheid. Hans, Amy, Daniël en Esmée zijn dit weekend namelijk weg. Ze kunnen daarom niet op onze ‘see you later Alligator’ borrel komen. Gisteren was dan ook het officiële afscheid.

Maar eerst was er een heerlijk diner. Amy noemt zoiets ‘simpel’ wij ongelooflijk lekker! Jeetje, de twee schrokkende Martensen hebben er erg van genoten 🙂 Daarna werd er door ‘de mannen’ nog even ge-X-boxed. Op een of andere manier kun je zo’n ding als jukebox gebruiken en mijn broer weet precies hoe. Jeroen verheugt zich nu al op zijn terugkomst. Kan ie gezellig aan!

Esmée en Daniël hebben een cadeautje voor ons. We hebben vast geen plek voor grote zaken vandaar dat ze een sleutelhanger, met foto’s, geven. En hele dikke knuffels. Alleen voor die gigantische knuffels zou je al op wereldreis gaan 😉

Bij thuiskomst heeft tante Miriam de sleutelhanger direct aan de toilettas gehangen. Dan komen we jullie minimaal twee keer per dag, bij het tanden poetsen, tegen.

Als de kindjes op bed liggen, kletsen we wat, drinken we nog wat en dan is het echt zo ver. ‘Nou, dan gaan we maar’. ‘Heel veel plezier! Geniet ervan en let heel goed op elkaar’. Dat beloven we natuurlijk. ‘En letten jullie goed op de kindjes en op elkaar? En op pa en ma?’ En dat beloven Hans en Amy… Als we naar de auto lopen, worden we enthousiast uitgezwaaid. Doorlopen Roen, want dit is toch niet zo heel feestelijk…

Op bezoek bij de Yippies

november 20, 2007

 

Schreven we eerder al over de Nuggers, Yuppies en Dinkies, gisteren ging de afscheidstournee op bezoek in Weurt. We gingen naar de selfmade Yippies: een combinatie van Yuppies (het is maar wat je “Urban” noemt, Weurt is denk ik een twijfelgevalletje) en hippies. Ook bij Seb en Barry werden we weer met alle egards behandeld.

Speciaal voor ons bezoek was er taart gehaald. Ook was Seb erg zenuwachtig of het eten wel up to standard was. We hebben namelijk gemerkt dat de vrienden die we bezoeken onze website raadplegen om te kijken wat anderen voor ons hebben bereid. En als je dan de indrukkende lijst van Jaimy Olivier, Indonesisch, Hollandse pot, Mexicaans, uit eten, uit eten, uit eten, tja, dan zakt de moed je misschien in de schoenen. En dat ondanks het feit dat we voor het gezelschap komen, niet voor het eten (net als het gezelschap, was het eten gisteren overigens ook van uitstekende kwaliteit).

Het was leuk om elkaar nog even uitgebreid gedag te kunnen zeggen. Voor Seb en Barry zijn het nog 2 spannende maanden met haring met slagroom en zure bommen en dan zullen deze Yippies aan de slag mogen met poepluiers, buggies en knisperboekjes. En natuurlijk met klussen. Gelukkig is de babykamer al helemaal klaar. Op naar de volgende klus.

Cultuur snuiven in Eindhoven

november 19, 2007

Yeah, ‘sniffing up culture‘ is a Dutchism we know! But this is exactly what we have done… Last weekend Eric and Sabine our Swiss friends, we met during our trip to Vietnam last year, came to Eindhoven for some cultural sightseeing. And there is a lot culture to do and to see! Well… normally there is not, but this weekend there was!

We, for example, especially arranged that Sinterklaas and his blackman arrived nearby our home in the canal on Saturday afternoon. We thought this Dutch tradition would really impress our Swiss-friends. But it seemed that they celebrate the same family event in their country. The only difference is the number of blackman… We have loads of them and in Swiss Sinterklaas is only accompanied by one. Okay, there are some other little differences. We had to answer sóme questions. For example ‘Why does he come by boat? Why is there a white horse? Can you place your shoe by the fireplace e-v-e-r-y night?’ ‘Yes you can. If you’ve been nice… And you are allowed to do it tonight’ 🙂 !

This spectacular event, ‘thank you Sinterklaasje’, is followed by a guided tour though Eindhoven. ‘On the left you will see the Evoluon. This futuristic builiding, looking like a flying saucer, was build in 1966 to celebrate the 75th birthday of the Philips company in Eindhoven…

And on the right you will see the Philps stadion’. Luckely Eric loves soccer. Otherwise they would only have had one photo oppurtonity for interesting Eindhoven sites 😉

When the evening falls we put on our wintercoats, gloves and hats. Jeroen prepared four bikes to go to the city center. We will visit GLOW. Glow is a light-festival in Eindhoven. ‘Yeah, you know it already… Eindhoven, the city of light!’

All kinds of light installations are placed in the city center. We are visiting the different sights with our friends. Of course we eat a nice dinner at ‘de Effenaar’. Unfortunately time is to short to stay for the Sixty Ninersa Mickey Mouse rock and country duo…

Because we have to go to the next cultural event. We go to the ‘van Abbe museum’ for the Art night. We love to visit the permanent and temporary art installations. Mmmmm our guests seem to be a little tired (how strange?). Let’s go home (01:15) for a last beer followed by a good, warm and nice sleep.

Tomorrow we must be fresh for the ‘big performance’. Jeroen plays in a band and of course we will attend his great show!

It is 11:30 when Jerome wakes Eric with his trumpet Tatatataaaaaah! ‘Wake up, breakfast is ready… we are leaving in one hour’. We can’t be too late for the great show!…

Well and a great show it is!! 🙂 Miriam is very proud of her husband! And of her little nephew the future talent of the band.

After Jeroen’s performance we make a last nice walk and eat a ‘Easy’ supper. And then at 20:00 we wave our friends goodbye. Byeeeeee! See you again next year!

 

 

 

Blijf dichtbij

november 16, 2007

Gisterenavond ben ik ontzettend in het zonnetje gezet door mijn collega’s van SAP. Eigenlijk overtrof dit afscheid mijn stoutste dromen of verwachtingen. Voor zover je die mag hebben natuurlijk…

Al was ik best benieuwd, laat ik maar eerlijk zijn 🙂 Maar ik was dan ook al flink verlekkerd door de privé DM-campagne die ik afgelopen weken op de deurmat vond.

Lieve briefjes met prikkelende headings. Steeds weer een ander onderwerp en gadget in een SAPdoosje. Zo kreeg ik bijvoorbeeld een things (not) to do lijst. Een ‘placemat build it yourself bouwpakket’ (met lieve, leuke en soms erg belastende foto’s uit de vele jaren bij SAP).

En maandag kreeg ik een uitnodiging voor donderdagavond vergezeld door twee pakjes Kleenex. De tekst die erbij hoorde ‘Je hoeft niets te doen, behalve te genieten. Neem de zakdoeken maar mee, want je weet nooit’. Tju toch, ik ben toch al zo’n brulaap. Daar heeft toch niemand wat aan als ik ook nog eens een potje ga zitten simmen…

Als ik uit de auto stap ben ik dan ook best een beetje zenuwachtig. Er klinkt gejoel en gejuich van mijn collega’s als ik het Restaurant Lai Thai in den Bosch binnenstap. Daar is ze! Tjonge, je ziet het misschien niet aan me op zo’n moment, maar mijn hart klopt in mijn keel. En ook betrap ik mezelf erop dat ik zelfs een beetje loop te bibberen.

‘Relax Mim… Hé jij bent toch die stoere wereldreizigster die alles aankan?’ Probeer ik mezelf moed in te praten. Maar eigenlijk verdwijnt het rare gevoel pas als ik 10 minuutjes op ‘de troon’ heb gezeten. Troon? Ja ha, ha, de tafels staan in een ‘hoek- opstelling’. In de hoek staat een ronde tafel en daaraan mag ik zitten. Zo kan ik beiden tafels overzien. Ik voel me eigenlijk net een soort Sinterklaas op een troon. Gelukkig zitten mijn maatjes van blok C aan dezelfde tafel. Blok C? De bureau’s, op kantoor, zijn per vier gegroepeerd. En het groepje waaraan ik zat noemden we altijd blok C. Oftewel: Het blok van de écht leuke mensen 😉

Gelukkig wordt de tafel snel volgezet met allerlei Thaise heerlijkheden. Geen tijd om te ‘miemelen’. Mmmmmm kip met cashewnoten, zoete kabeljauw, kip in groene curry, beef in een hete curry… Da’s een goede voorbereiding op onze reis 🙂

Na het hoofdgerecht staat Otto op voor een speech. Hij weet het mooi te brengen en ik word er flink doorheen gehaald… Gelukkig heb ik al een rood hoofd, anders had ik zeker tot mijn kruin gekleurd. Want natuurlijk worden niet alleen mijn charmante acties belicht. Zo wordt bijvoorbeeld ook nog even stilgestaan bij een DM waarbij ik persoonsnamen en bedrijfsnamen verwisselde. Dit had ik natuurlijk liever geheim gehouden tot het einde der dagen 😉

Na Otto’s speech tovert Cees zijn gitaar tevoorschijn. Er is een lied voor me geschreven en dat wordt door alle collega’s ten gehore gebracht!!! Na een paar klanken ontdek ik de melodie ‘Blijf bij mij’ van mijn grote vriendin Ruth. Zouden ze weten dat ik nog ieder jaar naar een concert van haar ga? Dit lied heet ‘Blijf dichtbij!’ en is zo ontzettend lief. Daar waren die zakdoeken voor bedoeld! Maar tranen blijven uit. Ik kan alleen maar stralen en alles over me heen laten komen.

Dan zijn er cadeaus en krijg ik een ontzettend toffe reisgids overhandigd. Deze is niet, nooit en nergens te koop in welke winkel dan ook. Mijn collega’s hebben hem speciaal voor mij geschreven! Iedereen geeft in de gids tips die Jeroen en mij naar de meest onverwachte plekjes van de wereld zullen brengen. Van San Francisco naar Texel, van Bolivia naar Alaska, Graceland, Spanje, Costa Rica, Toscane, Ibiza, Liempde en nog veel, veel meer bestemmingen. De gids is opgemaakt door ‘de vrienden’ van HSP en gedrukt door ‘de vrienden’ van Biblo van Gerwen. Ik ben er echt even stil van.

Teammaatje Mark heeft ook nog een cadeautje voor me. Met mijn verjaardag gaf ie al een LP reisgids waarmee hij me waarschuwde tegen alle enge ziektes in het buitenland. Waarschijnlijk alleen maar bedoeld om me in Nederland & bij SAP te houden… Nu heeft ie een cadeautje zodat ons afscheid niet te pijnlijk zal zijn. Nieuwsgierig pak ik het pakje uit en vind een digitaal fotolijstje in sleutelhanger formaat. De bedoeling was met 30 foto’s van hemzelf 🙂 Tju, zal naast zijn collegialiteit ook zijn humor gaan missen!

Dan volgt er een toetje, een kopje thee en is het écht afgelopen. Buiten krijg ik de laatste dikke knuffels en stap ik in mijn auto. Nou, dat was het dan…

Whééééééeéé Boehoeoeoeoeoe 😦 Waar zijn mijn zakdoekjes?

Hoera friet met frikandellen!

november 15, 2007

Gisterenavond deed de ‘Jeroen & Mim afscheidstournee’ Zeewolde aan. Jan, Annuska, Stijn en Imke wonen namelijk in de polder. Jan heeft er zijn bedrijf waar hij aardappels, bieten, uien en tarwe verbouwt. Ook staat er een knoert van een windmolen op het erf. Want Jan is een moderne boer, hij handelt ook in energie 🙂

Het waaide gisteren trouwens flink. Brrrrrrr, gauw naar binnen. Gelukkig is de hele familie thuis. Tenminste, als we de collectie laarzen bij de deur geloven…

Eerst lekker thee, koffie en warme appelflappen. De appels komen van ‘onze’ appelboom; de boom die we cadeau deden toen Jan en Annuska vorig jaar trouwden. Stijn vind de appelflap verrassing ook heel spannend. TAART!!! verklapt hij.

Daarna wordt er een ingewikkelde treinbaan gebouwd door ‘de mannen’. Wissels, viaducten, bochten… Stijn tovert ze allemaal tevoorschijn. Imke geeft aanwijzingen en even later kan de trein probleemloos zijn ronde over tafel doen.

En dan is het etenstijd. Jan en Annuska hebben, voor onze komst, de website uitgeplozen. ‘Jeetje, wat kunnen we nog koken voor die verwende Martensen?’ vragen ze zich af. ‘We hebben besloten iets oer-Hollands te maken met de top-producten van eigen land’ knipogen ze.

Stamppot? Aardappels groenten vlees?… ‘Nee, fout! Friet van de piepers van Jan. En gesneden uien zodat je hem ‘speciaal’ kunt maken’.

LEKKER!! Antwoord Jeroen uit de grond van zijn hart. ‘Ik heb in de auto tegen Mim verteld dat ik de frikandel speciaal het meest ga missen. Euh…. krijg ik er dan ook een frikandel bij?’ Wel twee blijkt. En zalm… en uitgebreide sla… Jan en Annuska hebben een waar feestmaal voorbereid!

Bij de, net zo lekkere, toet krijgen we tot slot nog een aantal erg lieve wensen, goede tips en handige cadeautjes. Verwennerij op en top 🙂

Kraamvisite of afscheid?

november 14, 2007

En gisteren bracht de afscheidstournee ons in ….. Geldrop. Was het een kraamvisite, of toch een bezoekje in het kader van onze afscheidstournee? Peter en Elzelien zijn begin oktober namelijk voor de derde keer vader respectievelijk moeder geworden. Het leek ons leuk om, voordat de kleine spruit haar eerste brommerrijles krijgt, alvast kennis te gaan maken met de jongste aanwinst van het gezinnetje.

Beschuit met muisjes hebben we niet op, wel een Jaimy Olivier diner. Ook werden we na 35 minuten niet de deur uit gebonjoured (iets wat toch ook bij kraamvisite hoort). Wel werd het door ons gegeven babypakje bewonderd tijdens het diner. Of het nou een kraambezoek of een afscheid was maakt eigenlijk ook helemaal niet uit. We hebben namelijk weer een gezellige avond gehad en daar gaat het toch om.

Afscheid: Ess-end

november 13, 2007

En toen was daar het lang verwachte moment van het afscheid bij Essent. Toch wel raar om na 5 en een half jaar je sleutels en pasjes in te leveren en naar buiten te lopen. Na zo’n periode begin je een beetje bij het interieur te horen. Zeker bij een bedrijf als Essent met een dynamisch personeelsverloop. Maar veel tijd om hierover te mijmeren is er niet, want er moest worden geborreld en gegeten. Tot groot ongenoegen van een aantal collega’s heeft een of andere malloot dit op maandag georganiseerd! Toch spijtig dat ik via de website moet bekennen dat ik dat zelf ben geweest. Plannen was nooit mijn sterke kant 🙂

Mooie woorden werden er gesproken tijdens de afscheidsspeech. Ook heel herkenbaar, die uitdrukkingen die in de loop der tijd bij mij zijn gaan horen: “Schitterund”,”HET IS TE MOEILIJK!!” en “C’mmon” waren veel gehoorde woorden die over de afdeling vlogen en door de speech waren gevlochten. Vervolgens kwamen de nuttige, handige, mooie en lekkere cadeaus op tafel. Ik viel met mijn neus in de boter. Wederom kreeg ik het gevoel jarig te zijn.

Al met al was het een leuk en hartelijk afscheid waar ik met veel plezier aan terug kan denken. Of om het in één woord samen te vatten: SCHITTERUND!