Archive for the ‘Zomaar’ Category

De allerlaatste…

augustus 28, 2008

Onze laatste blog na acht maanden AVONTUUR

Nu we inmiddels al weer een maand thuis zijn, Miriam al aan het werk is (als juf!) en onze webpagina nog nauwelijks wordt bezocht, is het tijd voor onze allerlaatste blog.

Miriam, op fiets, richting eerste werkdag! (niks geen mooie auto meer om met die dikke billen in te zitten...) Verbeter de wereld en begin bij de studenten van 't ROC!

Terugscrollend door onze webposting komen de mooie herinneringen snel weer boven. We hebben een boel gezien in een beperkte tijd. Ja, je leest het goed: in een beperkte tijd. Vooraf lijkt acht maanden een eeuwigheid, maar eenmaal op reis vliegt de tijd voorbij. En als je na acht maanden weer je eigen straat in rijdt, is het haast alsof je niet bent weggeweest. Maar gelukkig zullen de vele herinneringen, souvenirs, foto’s en dagboeken ons dit avontuur nooit doen vergeten.

‘Wat is het mooiste wat jullie hebben gezien?’ wordt ons veel gevraagd. Daar kunnen we geen antwoord op geven. Ayers Rock, de Bromo vulkaan, de zoutvlakte van Uyuni, een Vietnamese bruiloft, zwemmen met zeehonden of de tempels van Ankor Wat laten zich namelijk maar moeilijk vergelijken.

De tempels van Ankor Wat....

De tempels van Ankor Wat.....

...laten zich maar moeilijk vergelijken met de zoutvlaktes in Bolivia

Onze leukste landen kunnen we je wel benoemen: Laos en Indonesië. Wat een geweldige landen. Vriendelijke mensen, prachtige natuur, bijzondere cultuur en heerlijk eten.

Versvervoer in Laos

Het was feest om tussen de locals in de ‘chickenbus’ of achter in de pick-up te zitten.

Het is nog steeds de vraag wie er nou, vol bewondering, naar wie zat te kijken. Wij naar de locals, of de locals naar ons? Gezellig was het in ieder geval. Op het moment dat je denkt dat de bus of pick-up vol zit, is er áltijd nog plek voor een nieuwe passagier. En nog één en nog één. Met de bijhorende zakken rijst, kartonnen dozen of levende kip als bagage (vandaar dus de naam ‘chickenbus’). In Nederland zou het aantal passagiers van de gemiddelde bus of pick-up hoogst illegaal zijn en de loyaliteit van de medepassagiers minimaal. In Zuidoost Azië is het de gewoonste zaak van de wereld. Iedereen en alles mag áltijd mee.

Het vreemdste voedsel dat we hebben gegeten? Eigenlijk valt dat wel mee. Goed, op een enkele zijderups, krekel en spin na dan.

Kangoeroe vond vooral Jeroen erg lekker. In Australië gewoon voorverpakt te krijgen in het koelvak tussen de kip en het schapenvlees (of zelf even jagen).

De mogelijkheid om in Peru cavia te eten hebben we aan onze maag voorbij laten gaan. We waren zo blij eindelijk weer eens lekker te eten in het toeristische Cuzco, dat we ons portie aan Fikkie hebben gegeven.

En als je een Nederlandse kroket, frikadel of friet speciaal, in het buitenland, vreemd voedsel kan noemen, dan hebben we dat ook nog genuttigd. ‘Friet speciaal’ (french fries special) in Laos, frikadel en kroketten in Australië en kroketten en bitterballen in Peru. Toch net iets anders dan “Friet bij Piet” in het buitengewoon pitoresque Lloret de Mar 😉

Het vervelendste van de reis? Eigenlijk niet veel. We zijn niet overvallen, niet ziek geworden en hebben geen ruzie gehad. Natuurlijk zijn we wel eens voor een paar dollar opgelicht (alleen weten we niet wanneer dus de ‘pijn’ voelen we niet 😉 Echt vervelende dingen heeft duo Martens dus niet ondervonden.

Wel had Miriam regelmatig ‘last’ van de armoede. Wat zijn we in Nederland verschrikkelijk rijk en verwend! Met een Nederlands paspoort, een geweldig gezondheidszorg en onderwijs (voor iedereen) zijn we enorm bevoorrecht. Kinderen plastic zakjes zien sorteren op een vuilnisbelt maakt dat je hart ineen krimpt. Zeker als je denkt aan je eigen neefje Bart van vijf met dezelfde leeftijd die op dat moment op je ‘speelboom’ let. Overvolle weeshuizen met kleine geitebreiers die niets liever willen dan geknuffeld worden. Alleen zijn er geen mensen die de kinderen, die zich voorbeeldig gedragen, daadwerkelijk een dikke knuffel geven.

Of op bezoek zijn in een huisje zonder bedden waar, door de hele familie, op de grond geslapen wordt. Bedelaars van alle leeftijden… In Nederland leven we als koningen en koninginnen!

Ook zijn we erg geschrokken van het feit dat we nu zelf gezien hebben hoe het milieu verslechtert. Het koraal, waar we vier jaar geleden nog zo van genoten, bij de Perhentian Islands is geheel verbleekt en grijs geworden. De warme golfstroom El Nino heeft het zeewater opgewarmd. ONGELOOFLIJK!!! Onderzoekers waarschuwen dat ook ‘the Great Barrier Reaf’ er over een aantal jaren niet meer zijn. Boeren in de Colca vallei (Peru) kunnen niet langer hun velden irrigeren. De eeuwige sneeuw van de bergen rondom de vallei is sinds 2005 verdwenen.

Duizenden jaren hebben mensen in de vallei gewassen verbouwd. Pre Inca’s maakten er duizenden terrassen, Inca’s volmaakte ze en stichtte er later een koninkrijk. Nu trekken de bewoners uit de enorme vallei weg omdat er niet langer water is. En in Australië werd ons herhaaldelijk aangeraden om goed in te smeren tegen de zon. De ozonlaag in Australië is een grote gatenkaas en 1 op de 2 Australiërs krijgt vroeg of laat te maken met huidkanker!!

In Nederland voelen we de pijn nog niet zo erg. Door het gat in de ozonlaag wordt het warmer in ons kikkerlandje (lekker!). Het regent en onweert meer (goed voor de tuin?). Maar stiekem voelen we allemaal in ons hart dat het niet goed is wat er gebeurt.

En hoewel zo’n wereldreis natuurlijk heel stoer klinkt, tegenwoordig is het allemaal niet zo spannend en moeilijk. Bezoek maar eens een van de vele andere weblogs van wereldreizigers. Iedereen heeft min of meer dezelfde landen in hun reis. En dan niet alleen dezelfde landen, maar ook dezelfde bezienswaardigheden. Regelmatig kom je dan ook reizigers tegen die je ook in andere plaatsen of landen al bent tegengekomen. Logisch ook, want de meeste reizigers willen de toch de bezienswaardigheden van een land zien. Daarvoor reizen ze met een handboek, zoals de Trotter, Lonely Planet of Rough Guide. En daarin staan nou eenmaal vaak dezelfde restaurants, guesthouses en cafés.

En met een weblog, zoals het onze bijvoorbeeld, is het heel makkelijk om je avonturen te delen met je familie, vrienden en oud-collega’s. Zoals onze schoonzus zei: ‘Eigenlijk missen we jullie niet, want we weten nu meer van jullie dan wanneer jullie gewoon thuis zijn’ (onze schoonzus woont 5 kilometer verderop…).

Het mag dan misschien allemaal niet meer zo spannend als vroeger zijn, het is er waarschijnlijk niet minder leuk op geworden! We schreven het al eerder, het reizen is niet alleen het zien van landen, maar ook het ontmoeten van medereizigers en locals. Contact is zo gelegd en soms stonden we verbaasd over de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensheid.

Een echte eye-opener om vast te stellen dat het niet alleen kommer en kwel op onze aardbol is. Een beetje man bijt hond (de dagelijkse goed nieuws show met verrassende ontmoetingen), maar dan in het echt. Hoe vaak gebeurt het nou, dat je wordt uitgenodigd om een paar dagen te komen logeren bij mensen thuis (die je net een uurtje gesproken hebt)?

En wie heeft er wel eens een paar leuke avonden met een dakloze doorgebracht?

Hoe vaak komt het voor dat je wordt uitgenodigd op iemands privé camping om daar naar kaketoes te kijken?

Toeval? Geluk? Natuurlijk! Maar een open vizier en een positieve houding helpen ook. En die open vizier en positieve uitstraling hebben we acht maanden gehad (niet echt moeilijk als je ieder moment van je wereldreis geniet 😉 ).

Acht maanden reizen, acht maanden genieten van het leven, acht maanden indrukken opdoen en acht maanden onze droom najagen. We hebben er niet één seconde spijt van gehad en zullen er ook nooit spijt van krijgen.

Het reisvirus heeft zich genesteld in ons hart. Helaas laat de bankrekening het niet toe om nog zo’n trip te ondernemen. Maar vakantie hebben we natuurlijk ieder jaar. Want hoe meer we reisden, hoe langer ons lijstje werd van landen die we ooit nog eens willen bezoeken. China, Zuid-Afrika, Argentinië, de Filippijnen. Daar gaan we vast nog eens heen in de nabije of verre toekomst.

We maakten echt een rondje om de wereldbol. Dat moest natuurlijk ook wel met het email adres wat we cadeau kregen (roundandroundwego@onderwegmetmartens.nl) en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Terug naar ons normale leven waar we niet langer in de ‘internet-schijnwerpers’ staan. Want dat gevoel hebben we zeker gehad. Dankzij alle leuke reacties en complimenten die we ontvingen, zijn we er continue aan herinnerd dat we iets bijzonders aan het doen waren. Iets waar velen van dromen. Iets wat maar door weinigen ook daadwerkelijk wordt gedaan.

Allemaal heel hartelijk bedankt voor het meelezen (vooral op maandag werd er veel gekeken, we zien iedereen zelfkwellend voor ons van achter de eerste bak koffie van de baas), het meegenieten, de leuke reacties en de vele complimenten. We hebben er ontzettend van genoten!

Tot slot, we ontvingen nog een foto van de hoofdprijswinnaar van onze fotowedstrijd. Peter is razend enthousiast over de panfluitmuziek. Enige nadeel van de hoofdprijs vindt hij de Bolivianen die steeds voor zijn raam staan als hij de cd’s afspeelt. Hoe moet dat nu met zijn begonia’s?

Advertenties

Eindhoven is springlevend!

augustus 9, 2008

Vrienden van Eindhoven (Henri Martens, Stefan Martens, Jordin Martens) vragen zich af of ze de jump fotowedstrijd gewonnen hebben... Eueueueuueh misschien een beetje laat?

Vinden we toch net nóg een jumperd in onze inbox. Jeetje, beetje laat heren! Zoals voetbalclub ‘Eindhoven’ altijd een beetje laat is met ‘scoren’ ha, ha. Wel een mooi plaatje! Maar, jammergenoeg voor jullie, hadden we de hoofdprijs al uitgereikt. Anders hadden jullie natuurlijk een zeer grote kans gemaakt. Of deden jullie het niet voor zo’n waanzinnig gezellige panfluit CD? Daar kun je heel goed meisjes mee versieren Steef! Nou, vooruit! Natuurlijk ook voor jullie een eervolle vermelding én een vingerpoppetje 😉

Hoe het met ons is? Goed! Inmiddels hebben we alle broers, schoonzussen, neven en nichten weer in levende lijve gezien. Iedereen is overladen met cadeau’s en we hebben hele dikke knuffels in ontvangst genomen. Ook is ons huis weer ingericht & opgeruimd. Dat was nog even flink aanpakken… Stille getuige zijn de 32 lege ‘bananendozen’ in de schuur. Kun je trouwens heel goed ‘hutten mee bouwen’ (hè Else, Bart, Famke?). Die zijn er, samen met Jeroen, lekker druk mee geweest. Maarja, we bewaren ze toch maar niet. Het was namelijk juist de bedoeling dat we zouden opruimen!

Komende week gaan we een beetje klussen in & om huis & auto’s. Verder de CV’s opzoeken en aanpassen. Er moet natuurlijk een apart hoofdstukje ‘wereldreis’ worden toegevoegd. Het abonnement op de Intermediair en Carp zijn in ieder geval weer bekrachtigd. En er staan al een aantal banensites onder de ‘favorieten’. Al hebben we nog wel even geduld. Want in de komkommertijd zal er nog niet heel veel ‘leuks’ te vinden zijn. Och, we vermaken ons wel!

We nemen het er nog even van in de 'komkommertijd'. Lekker rustig aan en nog volop tijd voor luieren en leuke dingen. Logeerpartijtjes van neefjes en nichtjes bijvoorbeeld. En hutten bouwen, met lego spelen, snoepen, puzzelen en, en...

And the winner is….

augustus 6, 2008

Lieve onderwegmetmartenslezers… BEDANKT! Wat hebben wij gelachen om jullie inzendingen voor de jumpwedstrijd! WOW, GAAF, GAAF, GAAF!!! Hoog, laag, dik, dun, jong, oud… Jump baby, jump!! Na een paar dagen uitstel, voor de laatste plaatjes van vakantiegangers (*en het was echt moeilijk om een winnaar te kiezen), hier dan eindelijk de uitslag 🙂 Lach maar even lekker met ons mee!!

1e prijs

De eerste prijs gaat naar Peter Venis

Ongelooflijk dat Peter zo kinky en hoog uit zijn stoel komt. Normaal blijft ie eigenlijk altijd in zijn stoel zitten, biertjes drinken en televisie kijken. Waarschijnlijk begrijp je nu zijn buik iets beter... Met onderwegmetmartens hebben we hem dus toch 'in beweging' gekregen. Chapeau Peter! Jij bent de winnaar van de fantastische 3-Dubbel CD met panfluitmuziek. Misschien kun je daar de rest van de zomer op dansen? Hij is ook zeer geschikt voor BBQ's (met bier) (we hebben hebben enigszins getwijfeld of hier niet gesjoemeld is met de foto, maar we hebben niet met zekerheid kunnen vaststellen of de persoon op de achtergrond Peter optilt, derhalve een geldige sprong)

2e prijs

De tweede prijs is gewonnen door Barbamama.

Wie zegt er dat een 'verse mama' niet hip, sexy en actief kan zijn? Barbamama (voor de trouwe lezers... dit is mama Barrie!) bewijst hier aan heel Nederland het tegendeel. Dochter Lavie schrikt er een beetje van 😉 Papa Seb maakt de foto en denkt 'wat een lekker wijf is het toch ook'! En wij, wij zijn enorm trots op onze vriendin die zo lekker gek en wild is (nadat ze heeft uitgeslapen, je moet als kersverse mama wel je prioriteiten stellen natuurlijk). Barrie wint een hele boerenhand vol vingerpoppetjes (een koe, varken, kip, ezel en konijn).

3e prijs

De derde prijs is gewonnen door Bart en Annelies

Bart en Annelies zijn helemaal naar de andere kant van de wereld gereisd om een Wicked te vinden. Ze wilden namelijk 'in stijl' op de foto. Helaas moeten we ze vertellen dat deze ijsco mobiel géén Wicked is. Maar we vinden de foto wel heel Wicked!! Jonges, wat gaaf! Jullie winnen met dit superplaatje de derde prijs. En de derde prijs is... tja, gewoon een vingerpoppetje 😉

Troostprijs

De troostprijs gaat naar moederke Martens. Ze sprong een gat in de lucht omdat Jeroen en Miriam weer thuiskwamen en… belandde op haar billen! Ma Martens wint dan ook een gezellig gebreide Boliviaanse muts!

Vader en Moeder Martens springen een gat in de lucht. Jeroen en Miriam zijn weer thuis!!! Geen reden voor die panische gezichten dus!

Moederke Martens is zo hoog gesprongen dat ze landt... op haar billen! Gelukkig zijn er charmante heren in de buurt om haar overeind te helpen. En om ma 'met de blauwe billen' te troosten wint ze een mooie wollen muts. En daar kun je ook gewoon op zitten. Lekker zacht voor de billen 😉

Eervolle vermeldingen

En dan… heel veel eervolle vermeldingen. We hebben genoten. Het niveau is ontzettend hoog! Iedere jumper ontvangt dan ook zo’n prachtig Boliviaans vingerpoppetje 🙂

Paul Thijssen heeft wel een hele speciale foto ingestuurd. Hij springt met een Amerikaanse topbasketballer zo hoog hij kan. WOW!!! Heel stoerrrr

Jelle Sonke is niet bang! Hij springt zo... in het diepe!

Roos Sonke is een vlinder en springt en fladdert door de lucht!

Cato Sonke kan nog niet zo goed springen. Wel kan ze heel goed vliegen op de schommel in de achtertuin. Geldt dat ook?

Good old Piak (de hond van Seb en Barrie) doet ook een gooi naar goud. Sorry rakker... geen vingerpoppetje voor jou! Je kunt een balletje krijgen.

Else Smit springt zo hoog ze kan. "Misschien win ik wel een prijs" mailde ze ons. Natuurlijk wint Else met haar jump een vingerpoppetje. En een ijsje! Kom maar gauw langs en neem mama Carolien, broer Melle (beiden jumpend op de achtergrond) en papa Dave maar mee!

Knap staaltje girlpower van de moederkes en tante Charlotte!!

Hans en Amy doen de traditionele blote buiken jump. Heel charmant, heel sexy! Maar helaas... geen prijs. Het is de bedoeling dat de foto's op onze site mensen trekken. We willen natuurlijk niemand wegjagen 😉 En ruim die kamer eens een keer op.

Nicht Famke en neef Bart hebben heel de vakantie in Frankrijk geoefend. 1-2-3 JUMP! En dan zo mooi mogelijk het water in...

Ik zei nog... springen. Géén bommetje!

Medewerkers van "onderwegmetmartens" zijn uitgesloten van deelname. Maar zo'n plaatje kunnen we toch niet weigeren. Wat een knapperds zijn het he?! Dit was de meest snelle, service gerichte, humorvolle, gezellige helpdesk die we ooit hebben gehad!

En SAP zou SAP niet zijn... Wat een ontzettend gave, hoge foto! Waarschijnlijk wordt deze gebruikt in de volgende personeels wervings campagne? Kom werken bij het altijd hippe, gezellig, jumping SAP. Een van de rokjes was als het rokje van Marlin Monroe en vloog hoog de lucht in vertelde een bron. Helaas wilde de ex-collega niet met haar slipje op onze site. Er is dus geklust, door een andere handige collega, aan de foto. Een hoofdprijs zit er daarom niet in voor de SAPpers. Jammer hoor Yvonne dat je zo preuts bent. We hadden zo een heel nieuw publiek kunnen aantrekken op onze site. Ha, ha.

En dit zijn SAP-vriendinnen van Mim. Ze lijken te roepen 'Joepie, Mim is weer in het land!'. Mim roept en springt in Eindhoven... 'Joepie, gauw weer thee drinken bij de SAPpers! En lunchen, en kletsen, en, en, en'

Hé, hoe kan dat nou? Is er ineens niet één, maar zijn er twee knappe, blonde KLM stewardessen?!! (bijklussen in de eigen tijd, zijn wel heeeele korte vluchten). Wel zagen we dat hier enorm gesmokkeld is. Nicole springt (wat kijkt ze ontspannen he?!) van een keukentrapje af!!

Daniël en Esmée doen het nog één keer voor. SPRINGEN OMA!!! Waarschijnlijk smokkelt oma (ze staat gewoon op haar tenen) maar oké, ook oma heeft een vingerpoppetje verdiend!

Linda en Roel kunnen heel goed zwemmen... maar nog veel beter jumpen! Maargoed, papa en mama zijn natuurlijk natuurtalenten in de lucht! En de appel valt nou eenmaal niet ver van de boom!!

De 104-jarige ome Piet, de peetoom van Miriam, springt voor de gelegenheid uit een vliegtuig! Nou, dan win je natuurlijk de prijs voor de allerhoogste en allerstoerste jump! (of is het het allerhoogste toiletbezoek en heeft iemand hier de wc-pot weggepaint?)

Tante Mies, de peettante van Miriam, laat het nog één keer zien. Kijk jonkies, zo doe je dat!

Annemieke (getrouwd met onze eerste prijswinnaar) is een stuk slanker, leniger en hoger. Maargoed, ze hoeft er dan ook weinig voor te doen als Olympisch sportster

Stoer staan Stijn en Imke klaar om van papa's tarwebaal af te springen (rijdt papa daar op de achtergrond?). Let op Stijn... 1 - 2 - 3 ...

Zo!!! Die Stijn is dus écht niet bang! Jump Stijn, Jump!!! Want jumpen kan je dus heeeeel goed als je al 4 jaar bent 🙂 En hard rennen ook, maar niet zo hard als....tja, wie liet je ook al weer zo schrikken?

We zijn weer in Nederland!

juli 29, 2008

Zonder ook maar enige vertraging stonden we vanmorgen op Düsseldorf-Airport. Daar werden we verwelkomd door vader en moeder Martens die een prachtig spandoek omhoog hielden. Welkom J en M.

En dat warme welkom werd nog verder uitgebreid. Toen we namelijk bij de familie Martens in Eindhoven aankwamen, stonden daar vader en moeder de Vries samen met oom Teun en tante Charlotte. Zij waren extra vroeg uit Made vertrokken om een spandoek (‘welkom thuis’) in de voortuin van de schoonfamilie te timmeren. Natuurlijk werd één en ander vergezeld met vrolijke vlaggen en ballonnen. Zo, nu weet heel Eindhoven dat ze d’r weer zijn 😉

Tijd voor taart, cadeautjes en heel veel verhalen. Want al is iedereen aardig ‘bij’ door de website. ‘Live kletsen’ is natuurlijk het allermooist.

Als Miriam’s familie weer naar Made vertrekt, zet vader Martens ons af bij ons ‘eind-juli-logeeradres’: het huis van Paul en Inge. Nog een paar nachtjes logeren en dan wonen we weer in de Van Wassenhovestraat! En ons huis staat er nog! Dat hebben we namelijk even gechecked. Al waren onze huurder en buren wel gevlogen… Wilden ze ons ‘stinkerds’ niet weer zien? Tja, 25 uur reizen gaat ook niet in je ‘coole’ kleren (maar wél onder je oksels) zitten ha, ha.

Ondertussen zijn we fris gedouched (HIEP HIEP, Paul en Inge hebben tijdens onze reis een superdeluxe ontzettend mooie (heerlijk SCHONE) badkamer laten ‘zetten’. Dus voor iedereen die zich afvraagt of het ‘veilig’ is ons weer te zien… Ja hoor!

Al zijn we nu dus nog wel even ondergedoken. Eerst maar even afrekenen met die jetlag en 8 maanden post. De kerstkaarten hebben we inmiddels gelezen. TOT GAUW!!

PS Inzendingen voor de fotowedstrijd kunnen nog worden ingestuurd tot 1 augustus.

Win mooie prijzen met Martens!

juli 18, 2008

Sommige mensen durven niet te springen, worden ze ontslagen¿?

Afgelopen week ontvingen we diverse ´spring-foto´s´ van trouwe lezers. Het jump-virus heeft Nederland bereikt… GAAF!!!! We hebben dubbel gelegen 🙂 Mooie blote buiken ook. Wij vonden het een mooi aanknopingspunt voor een fotowedstrijd!

Deze straatkindjes zijn, na de jump, getrakteerd op een ijsco 🙂

Dit was niet stiekem hoor. De nonnen wilden lopen i.p.v. springen...

Stuur voor 1 augustus je leukste, mooiste, ontroerendste, hoogste, stoerste, mafste of serieuze (vakantie?) springfoto naar ons via de mail. Wij maken er een mooie posting van.

Inmiddels hebben we zoveel lezers dat je in één keer wereldberoemd bent na plaatsing. Houdt hier rekening mee (naakt springen raden we dan ook af). Anoniem over straat lopen is er namelijk niet meer bij!

Het vliegveld in La Paz wordt goed bewaakt!

De mooiste foto´s belonen we met schitterende prijzen. Wat te denken van de hoofdprijs; een cd van “Panflute greatest“. Tweede tot en met vijfde plaats ontvangen schitterend gehaakte Peruaanse vingerpoppetjes (condor, aap, lama etc). Troostprijs is een gezellig gebreide Boliviaanse wintermuts!

Spelregels? Geen, je mag zelfs meerdere foto´s insturen! En niemand, echt helemaal niemand, is van deelname uitgesloten we hopen dus snel wat van je te horen/ zien!!!

Jeroen showt de hoofdprijs (het is een driedubbel CD!!!)

Dat kun je wel zien – dat is zij!

juli 11, 2008

en daarom zingen wij blij

ZIJ LEEE-VEN LANG HOEERRRAA HOEEERRRA

ZIJ LEEEE-VEN LANG HOERRRAAA HOEERRRRAAAA

ZIJ LEEEEEE-VEN LANG HOE-RA HOE-RA

Miriam; van deze (natte) kant van de aardbol; van harte proficiat van alle (!) factor-tachtigers-en-toebehoren.. maak er (alweer) een mooie dag van!

enne…schoonheid komt met de jaren 😉

Paulus and friends

juni 23, 2008

…dus Jeroen en Mim denken dat die foto oud is! Er zijn een paar mensen die wel beter weten! 🙂

Groeten Carolien

Waar zijn we nu?

juni 2, 2008

We gaan echt een rondje om de wereld! En mocht je topografie je, zo nu en dan, een beetje in de steek laten… Via Google Maps kun je ZIEN waar we zitten (klik hier). Hans de Vries, Miriam’s broer, houdt ijverig onze route en slaapadressen bij…

Leuk he? Je vindt de link ook rechts in het scherm onder ‘Handig’. Inderdaad! 🙂 Handig zo’n grote broer!!

Hans de Vries, handige grote broer

 

 

Een half jaar op reis

juni 1, 2008

We zijn inmiddels meer dan een half jaar op pad. Tijd voor een korte terugblik. Dachten we vooraf dat we zeeën van tijd zouden hebben, we weten inmiddels wel beter. De tijd vliegt. Inderdaad, time flies when you’re having fun. Het aantal keren dat we ergens een paar dagen zijn gebleven om gewoon wat te relaxen is dan ook op de vingers van een hand te tellen. Geen tijd, we willen de wereld zien. En daarvoor heb je dus véééééél meer tijd nodig dan de acht maanden die wij weg zijn.

Wat het reizen zo leuk maakt, zijn niet de bezienswaardigheden die we bezoeken. Dat zijn eigenlijk meer de piquetpaaltjes die onze richting bepalen. Het zijn de mensen die we ontmoeten en de onverwachte gebeurtenissen die het reizen leuk maken. De Vietnamese trouwerij, de oude Forbes, het bezoekje aan Gerard en Janna, de gespekken met andere reizigers. Dat soort dingen. De gesprekjes met de locals in Azië draaien altijd uit op geld. Men begint een praatje en een paar minuten later komt er een zakelijk aanbod op tafel. Logisch, als je niet veel hebt zit je niet te wachten op ‘Westerse small talk’. De schoorsteen moet natuurlijk wel roken. Als er al wat is gekocht kunnen de koetjes en kalfjes zonder argwaan worden uitgewisseld.

Nog een opvallend detail, wat we eigenlijk al wisten, maar nog maar eens bevestigd krijgen. Nederlanders vindt je echt overal. Het gehucht kan nog zo klein zijn, er is altijd een Nederlander. Is het geen toerist, dan is het wel een Nederlander die er een restaurtant heeft. En inmiddels weten we ook hoe je Duitsers kan herkennen: die dragen allemaal een bril. Nederlanders zijn te herkennen aan de grote schoenen. Handig die Vietnamese wijsheid. 

Nederlandse wijsheid: laat nooit een badkamer maken door een Aziaat. Veelal treffen we bij de schitterendste kamers de meest armoedige badkamer aan. Alsof men bij het gereedkomen van een nieuw guesthouse ineens bedenkt dat er nog iets is vergeten. “Och verrek, we zijn de badkamer vergeten”. Lekkende kranen, loszittende kranen, toiletpotten op een verhoging, plassen water op de toiletvloer. Eigenlijk hebben we nog nooit een badkamer gezien die voldoet aan de westerse norm. Zo zaten we gisteren nog in een schitterend huisje, met een van de beste badkamers die we tot nu toe gezien hebben. Maar ook hier bleef de toilet doorlopen, konden we het water alleen of heel warm of koud krijgen (warm water is met dit weer natuurlijk een overbodige luxe…) en stonden de plassen na het douchen urenlang op de vloer. Lang leve de teenslippers.

Teenslippers. Nog zo’n fenomeen. Kochten we in Nederland nog sandalen met een dichte neus, zodat onze tenen beschermd blijven (aanschouw een willekeurige stoep in Azië en onze voorzorgsmaatregel wordt begrijpelijk), inmiddels lopen ook wij het liefst te slefffen op het lokale schoeisel (Azië en Oceanië). En gaat er eentje stuk, dan koop je voor een habbekrats een paar nieuwe. De grootste maat die er is uiteraard.

Het reizen lijkt ons tegenwoordig ook lang zo avontuurlijk niet als vroeger (afhankelijk waar je reist uiteraard). Bijna iedere westerse reiziger heeft een laptop bij zich (ook wij zijn schuldig), dus contact met het thuisfront kan op ieder moment van de dag worden gemaakt. Bijna dagelijks loggen we in of er nog iemand heeft gereageerd op onze website en te kijken of we nieuwe email hebben ontvangen. En reken maar dat we balen als dat niet het geval is. En we balen ook als de internetverbinding weer eens zo traaaaag is, dat we niet eens op onze eigen site kunnen, zoals we vaak hebben ervaren in Vietnam (eigenlijk hadden we dit artikel willen posten toen we precies een half jaar weg waren, maar de internetverbinding was te traag, ook in Indonesië is de snelheid niet altijd even goed).. Toch wel even anders dan, pak ‘m beet, 10 jaar geleden. Dan was het brieven schrijven en maar hopen dat er een briefje terug kwam bij de post restante op het postkantoor in een of andere uithoek. We vonden het dan ook maar wat leuk om in Auckland verwachtingsvol naar het postkantoor te gaan en daar ons post restante carnavals- en snackpakket aan te treffen.

Geld of cheques wisselen is tegenwoordig ook niet meer nodig, want in ieder gehucht is wel een geldautomaat. Soms kunnen we daar niet meer dan 35 euro aan lokale valuta opnemen. Maar de tijden dat je met een stapel girocheques naar het postkantoor 150 kilometer verderop moest om cheques te wisselen voor locale valuta zijn toch echt definitief voorbij (en niet alleen omdat girocheques niet meer bestaan). Althans, dat is de situatie in Azië, Ocenië, Noord-Amerika en Europa. Over Afrika en Zuid-Amerika kunnen we nog geen uitspraak doen.

Ook zijn we zelden de enige toerist (behalve tijdens onze rit met de easy riders). Backpackende reizigers tref je, net als Nederlanders, overal aan. Veelal net van school of afgestudeerd. Soms net als wij, middelbare leeftijd en hun banen opgezegd en heel soms 55+, genietend van de vut of pensioen. Maar alleen ben je nooit.

Komende twee maanden zullen we naast Indonesië en Maleisië nog Peru en Bolivia bezoeken. Eens kijken of ze daar geldautomaten hebben, of dat we toch 150 kilometer moeten reizen naar het postkantoor. We zijn inmiddels al een dag op Java en hebben de afgelopen 2 dagen geen toerist meer gezien, dus het begint er op te lijken.

Baardmans Returns

mei 23, 2008

Was Baardmans in de vorige episode nog vrijwillig komen opdagen (zie posting d.d. 7 maart), in deze aflevering wordt de strijd tegen de stoppels en prikkers noodgedwongen aangegaan. Het scheerapparaat is namelijk achtergebleven in Alice Springs. Net als de kleine zaklamp. De roze bus met scheerschuim kan niet worden ingezet tegen de oneerlijke strijd, want die is ontploft onder de douche.

Zal het Baardmans lukken om nog gladgeschoren naar Indonesië te vertrekken, of kan hij beter een sollicitatie brief naar ZZ Top sturen (is leuk zo’n trompet tussen 3 gitaren)?

In de volgende posting zal een en ander bekend worden, want ook Baardmans zelf in opperste verwachting of het Dicko, de uitbater van het Wicked station in Alice Springs, is gelukt om het scheerapparaat nog op tijd op het vliegtuig richting Darwin te krijgen.