Posts Tagged ‘Martens’

De allerlaatste…

augustus 28, 2008

Onze laatste blog na acht maanden AVONTUUR

Nu we inmiddels al weer een maand thuis zijn, Miriam al aan het werk is (als juf!) en onze webpagina nog nauwelijks wordt bezocht, is het tijd voor onze allerlaatste blog.

Miriam, op fiets, richting eerste werkdag! (niks geen mooie auto meer om met die dikke billen in te zitten...) Verbeter de wereld en begin bij de studenten van 't ROC!

Terugscrollend door onze webposting komen de mooie herinneringen snel weer boven. We hebben een boel gezien in een beperkte tijd. Ja, je leest het goed: in een beperkte tijd. Vooraf lijkt acht maanden een eeuwigheid, maar eenmaal op reis vliegt de tijd voorbij. En als je na acht maanden weer je eigen straat in rijdt, is het haast alsof je niet bent weggeweest. Maar gelukkig zullen de vele herinneringen, souvenirs, foto’s en dagboeken ons dit avontuur nooit doen vergeten.

‘Wat is het mooiste wat jullie hebben gezien?’ wordt ons veel gevraagd. Daar kunnen we geen antwoord op geven. Ayers Rock, de Bromo vulkaan, de zoutvlakte van Uyuni, een Vietnamese bruiloft, zwemmen met zeehonden of de tempels van Ankor Wat laten zich namelijk maar moeilijk vergelijken.

De tempels van Ankor Wat....

De tempels van Ankor Wat.....

...laten zich maar moeilijk vergelijken met de zoutvlaktes in Bolivia

Onze leukste landen kunnen we je wel benoemen: Laos en Indonesië. Wat een geweldige landen. Vriendelijke mensen, prachtige natuur, bijzondere cultuur en heerlijk eten.

Versvervoer in Laos

Het was feest om tussen de locals in de ‘chickenbus’ of achter in de pick-up te zitten.

Het is nog steeds de vraag wie er nou, vol bewondering, naar wie zat te kijken. Wij naar de locals, of de locals naar ons? Gezellig was het in ieder geval. Op het moment dat je denkt dat de bus of pick-up vol zit, is er áltijd nog plek voor een nieuwe passagier. En nog één en nog één. Met de bijhorende zakken rijst, kartonnen dozen of levende kip als bagage (vandaar dus de naam ‘chickenbus’). In Nederland zou het aantal passagiers van de gemiddelde bus of pick-up hoogst illegaal zijn en de loyaliteit van de medepassagiers minimaal. In Zuidoost Azië is het de gewoonste zaak van de wereld. Iedereen en alles mag áltijd mee.

Het vreemdste voedsel dat we hebben gegeten? Eigenlijk valt dat wel mee. Goed, op een enkele zijderups, krekel en spin na dan.

Kangoeroe vond vooral Jeroen erg lekker. In Australië gewoon voorverpakt te krijgen in het koelvak tussen de kip en het schapenvlees (of zelf even jagen).

De mogelijkheid om in Peru cavia te eten hebben we aan onze maag voorbij laten gaan. We waren zo blij eindelijk weer eens lekker te eten in het toeristische Cuzco, dat we ons portie aan Fikkie hebben gegeven.

En als je een Nederlandse kroket, frikadel of friet speciaal, in het buitenland, vreemd voedsel kan noemen, dan hebben we dat ook nog genuttigd. ‘Friet speciaal’ (french fries special) in Laos, frikadel en kroketten in Australië en kroketten en bitterballen in Peru. Toch net iets anders dan “Friet bij Piet” in het buitengewoon pitoresque Lloret de Mar 😉

Het vervelendste van de reis? Eigenlijk niet veel. We zijn niet overvallen, niet ziek geworden en hebben geen ruzie gehad. Natuurlijk zijn we wel eens voor een paar dollar opgelicht (alleen weten we niet wanneer dus de ‘pijn’ voelen we niet 😉 Echt vervelende dingen heeft duo Martens dus niet ondervonden.

Wel had Miriam regelmatig ‘last’ van de armoede. Wat zijn we in Nederland verschrikkelijk rijk en verwend! Met een Nederlands paspoort, een geweldig gezondheidszorg en onderwijs (voor iedereen) zijn we enorm bevoorrecht. Kinderen plastic zakjes zien sorteren op een vuilnisbelt maakt dat je hart ineen krimpt. Zeker als je denkt aan je eigen neefje Bart van vijf met dezelfde leeftijd die op dat moment op je ‘speelboom’ let. Overvolle weeshuizen met kleine geitebreiers die niets liever willen dan geknuffeld worden. Alleen zijn er geen mensen die de kinderen, die zich voorbeeldig gedragen, daadwerkelijk een dikke knuffel geven.

Of op bezoek zijn in een huisje zonder bedden waar, door de hele familie, op de grond geslapen wordt. Bedelaars van alle leeftijden… In Nederland leven we als koningen en koninginnen!

Ook zijn we erg geschrokken van het feit dat we nu zelf gezien hebben hoe het milieu verslechtert. Het koraal, waar we vier jaar geleden nog zo van genoten, bij de Perhentian Islands is geheel verbleekt en grijs geworden. De warme golfstroom El Nino heeft het zeewater opgewarmd. ONGELOOFLIJK!!! Onderzoekers waarschuwen dat ook ‘the Great Barrier Reaf’ er over een aantal jaren niet meer zijn. Boeren in de Colca vallei (Peru) kunnen niet langer hun velden irrigeren. De eeuwige sneeuw van de bergen rondom de vallei is sinds 2005 verdwenen.

Duizenden jaren hebben mensen in de vallei gewassen verbouwd. Pre Inca’s maakten er duizenden terrassen, Inca’s volmaakte ze en stichtte er later een koninkrijk. Nu trekken de bewoners uit de enorme vallei weg omdat er niet langer water is. En in Australië werd ons herhaaldelijk aangeraden om goed in te smeren tegen de zon. De ozonlaag in Australië is een grote gatenkaas en 1 op de 2 Australiërs krijgt vroeg of laat te maken met huidkanker!!

In Nederland voelen we de pijn nog niet zo erg. Door het gat in de ozonlaag wordt het warmer in ons kikkerlandje (lekker!). Het regent en onweert meer (goed voor de tuin?). Maar stiekem voelen we allemaal in ons hart dat het niet goed is wat er gebeurt.

En hoewel zo’n wereldreis natuurlijk heel stoer klinkt, tegenwoordig is het allemaal niet zo spannend en moeilijk. Bezoek maar eens een van de vele andere weblogs van wereldreizigers. Iedereen heeft min of meer dezelfde landen in hun reis. En dan niet alleen dezelfde landen, maar ook dezelfde bezienswaardigheden. Regelmatig kom je dan ook reizigers tegen die je ook in andere plaatsen of landen al bent tegengekomen. Logisch ook, want de meeste reizigers willen de toch de bezienswaardigheden van een land zien. Daarvoor reizen ze met een handboek, zoals de Trotter, Lonely Planet of Rough Guide. En daarin staan nou eenmaal vaak dezelfde restaurants, guesthouses en cafés.

En met een weblog, zoals het onze bijvoorbeeld, is het heel makkelijk om je avonturen te delen met je familie, vrienden en oud-collega’s. Zoals onze schoonzus zei: ‘Eigenlijk missen we jullie niet, want we weten nu meer van jullie dan wanneer jullie gewoon thuis zijn’ (onze schoonzus woont 5 kilometer verderop…).

Het mag dan misschien allemaal niet meer zo spannend als vroeger zijn, het is er waarschijnlijk niet minder leuk op geworden! We schreven het al eerder, het reizen is niet alleen het zien van landen, maar ook het ontmoeten van medereizigers en locals. Contact is zo gelegd en soms stonden we verbaasd over de vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensheid.

Een echte eye-opener om vast te stellen dat het niet alleen kommer en kwel op onze aardbol is. Een beetje man bijt hond (de dagelijkse goed nieuws show met verrassende ontmoetingen), maar dan in het echt. Hoe vaak gebeurt het nou, dat je wordt uitgenodigd om een paar dagen te komen logeren bij mensen thuis (die je net een uurtje gesproken hebt)?

En wie heeft er wel eens een paar leuke avonden met een dakloze doorgebracht?

Hoe vaak komt het voor dat je wordt uitgenodigd op iemands privé camping om daar naar kaketoes te kijken?

Toeval? Geluk? Natuurlijk! Maar een open vizier en een positieve houding helpen ook. En die open vizier en positieve uitstraling hebben we acht maanden gehad (niet echt moeilijk als je ieder moment van je wereldreis geniet 😉 ).

Acht maanden reizen, acht maanden genieten van het leven, acht maanden indrukken opdoen en acht maanden onze droom najagen. We hebben er niet één seconde spijt van gehad en zullen er ook nooit spijt van krijgen.

Het reisvirus heeft zich genesteld in ons hart. Helaas laat de bankrekening het niet toe om nog zo’n trip te ondernemen. Maar vakantie hebben we natuurlijk ieder jaar. Want hoe meer we reisden, hoe langer ons lijstje werd van landen die we ooit nog eens willen bezoeken. China, Zuid-Afrika, Argentinië, de Filippijnen. Daar gaan we vast nog eens heen in de nabije of verre toekomst.

We maakten echt een rondje om de wereldbol. Dat moest natuurlijk ook wel met het email adres wat we cadeau kregen (roundandroundwego@onderwegmetmartens.nl) en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Terug naar ons normale leven waar we niet langer in de ‘internet-schijnwerpers’ staan. Want dat gevoel hebben we zeker gehad. Dankzij alle leuke reacties en complimenten die we ontvingen, zijn we er continue aan herinnerd dat we iets bijzonders aan het doen waren. Iets waar velen van dromen. Iets wat maar door weinigen ook daadwerkelijk wordt gedaan.

Allemaal heel hartelijk bedankt voor het meelezen (vooral op maandag werd er veel gekeken, we zien iedereen zelfkwellend voor ons van achter de eerste bak koffie van de baas), het meegenieten, de leuke reacties en de vele complimenten. We hebben er ontzettend van genoten!

Tot slot, we ontvingen nog een foto van de hoofdprijswinnaar van onze fotowedstrijd. Peter is razend enthousiast over de panfluitmuziek. Enige nadeel van de hoofdprijs vindt hij de Bolivianen die steeds voor zijn raam staan als hij de cd’s afspeelt. Hoe moet dat nu met zijn begonia’s?

Advertenties

Dat kun je wel zien – dat is zij!

juli 11, 2008

en daarom zingen wij blij

ZIJ LEEE-VEN LANG HOEERRRAA HOEEERRRA

ZIJ LEEEE-VEN LANG HOERRRAAA HOEERRRRAAAA

ZIJ LEEEEEE-VEN LANG HOE-RA HOE-RA

Miriam; van deze (natte) kant van de aardbol; van harte proficiat van alle (!) factor-tachtigers-en-toebehoren.. maak er (alweer) een mooie dag van!

enne…schoonheid komt met de jaren 😉

voor onze oranje vrienden – deel 2

juni 18, 2008

om onze oranje supporters in indonesie toch het nieuwe nederlandse volkslied mee te geven:

🙂

Het apenbos van Ubud

juni 5, 2008

Jullie hebben nog een filmpje tegoed van de apen in het apenbos van Ubud… 

Dé bruiloft

januari 31, 2008

Hoogtepunt van de Easy Rider trip hebben we op maandag. Op maandagmiddag komen we namelijk, rond lunchtijd, langs een trouwerij. Mr. Thiem en Miriam stoppen om een foto van het bruidspaar te maken. Het paar staat dan namelijk net voor de feesttent. Als Jeroen en Mr. Dunhill na een paar minuten omdraaien, om te kijken waar ze toch blijven, staat Miriam tussen het bruidspaar en de familie, terwijl de fotograaf wat groepsfoto’s maakt. Wanneer men ook Jeroen’s aanwezigheid ontdekt, moeten we absoluut even mee de feesttent in…

Jeroen’s verslag:
Voordat we iets kunnen zeggen staan we in de tent met een pul bier in onze handen. Schoonpa trekt mij aan mijn pul mee naar voren, bier knoeiend over onze handen. Aan mijn andere arm trekt een andere gast om me mee te nemen naar zijn tafel en schoonmoeder stopt ondertussen een garnaal in mijn mond met haar chopsticks. Wat een feest! Ik beland aan de voorste tafel, dicht bij de dansvloer en krijg het donkerbruine vermoeden dat ik daar dadelijk sta te zingen (karaoke is hier een serieuze aangelegenheid!), want de zanger van de band heeft mij inmiddels ook ontdekt.

Uitstel van executie volgt, want eerst mag ik de dansvloer op… in mijn eentje. De eerste pul bier en 60 paar dwingende ogen doen hun werk, dus ik dans maar wat op de ingezette muziek. Gelukkig staat de dansvloer binnen 10 seconden vol met gasten. De minuten vliegen voorbij met dansen, proosten, poseren en…………zingen. Ik krijg de microfoon in mijn handen gedrukt en de band zet weer in. Eerst ga ik een beetje van lalalala, daarna zing ik gewoon in het Nederlands wat ik zie.

Ondertussen is Miriam ook naar voren geloodst en zo eindigen we samen zingend voorin de zaal. Multitaksend wel te verstaan. filmend, zingend, proostend en poserend brengen we ons lied ten einde. Applaus volgt. Het bruidspaar is hier niet het middelpunt van de attentie, dat zijn wij (hoe genant we het zelf ook vinden). Na een half uurtje vinden we het dan ook ‘mooi geweest’ en willen we gaan. Maar dat gaat zomaar niet. Men houdt ons op de dansvloer. Onze chauffeurs wenken heeft geen zin, want zij zitten inmiddels aan een heerlijke maaltijd met de andere gasten. Uiteindelijk lukt het ons om achter in de tent te komen, met behulp van Mr. Thiem, die aan de Vietnamezen uitlegt dat we nog een lange weg te gaan hebben.

Miriam’s verslag: Tijdens onze Easy Rider trip had Mr. Thiem me al veel uitgelegd over de Vietnameese bruiloften. ‘ Over 10 dagen is het ‘Ted’, Vietnamees Nieuwjaar, en daarna mag er twee maanden niet getrouwd worden. Vandaar dat er nu extra veel bruiloften zijn. In Vietnam geeft men twee feesten. Een voor de bruid, haar familie en vrienden en een voor de bruidegom en zijn familie en vrienden. De feesten duren, voor Nederlandse begrippen, kort. Ongeveer vier uur. Altijd wordt er gegeten (lunch of diner). Vaak wordt een tent aan het huis gebouwd, met bij de ingang een foto van het bruidspaar. De fotoreportage vindt hier namelijk voor de bruiloft plaats’.

Iedere dag passeerden we verschillende bruilofts-tenten en probeerde ik een glimp van het bruidspaar op te vangen. Op maandag stond het bruidspaar voor de feesttent en stopte Mr. Thiem zodat ik een foto kon maken. De moeder van de bruid trok me zowat van de motor af. Ik moest zelf op de foto met het bruidspaar! Toen ook Jeroen verscheen werden we de feesttent in gedirigeerd. Het was echt heel bizar! Waarschijnlijk ook omdat de gasten al behoorlijk ‘in de bonen’ waren. We werden echt van alle kanten bestookt met bier. Grote pullen met dikke ijsklonten erin. En iedereen wilde met ons proosten.

In het begin probeerde ik het bier ‘af te houden’. Ik lust geen bier en wilde graag een paar leuke foto’s maken. Ik dacht ‘ik laat dat proosten wel aan Jeroen over’. Maar er werd echt van me verwacht dat ik, onder een luid geroep, mee zou proosten. Dat ging bijna ‘hardhandig’, men vond het zo bijzonder dat wij binnen waren… Ik deed dus maar wat er van me verwacht werd (waarna ik de pul stiekem, zonder te drinken, op tafel zette).

Ook werd er, van alle kanten, voedsel aangereikt. Het werd gewoon op een chopstick geprikt. Broodjes, fruit, cakejes. En natuurlijk werd ook ik richting dansvloer gedirigeerd. Ik dacht om te dansen, want dat was Jeroen eerder al aan het doen. Maar toen ik halverwege de tent was hoorde ik Jeroen ineens ‘zingen’ (nouja… zingen?). Het was zo ontzettend grappig, hij zong; ‘Er valt daar een man over een stoeoeoeoel en daar komt mijn vrouwtje aangelooooo- oopen’. Ik moest bijna huilen van het lachen. Niet veel later stond ik zelf, op mijn allermooist, ‘Merry – merry wedding to the nice wedding couple’ in de microfoon te bleeren.

Dit bruilofts-feest was echt een ontzettend intense ervaring! Ik vond het ontzettend ongepast dat we ineens zo in het middelpunt van de belangstelling stonden (stel je voor dat Ma een paar toeristen op onze bruiloft had uitgenodigd) maar heb er ontzettend van genoten. Heel grappig dat al onze ‘ontsnappogingen’ mislukte. Weggaan? Dat was dus echt niet de bedoeling!! Gelukkig was er die goede oude Mr. Thien die ons uit dit overweldige bruilofts-geweld redde!

Onderweg met opa en oma Martens…

december 19, 2007

jeroen en miriam martens op een olifant

Tja, we hadden wat last van kwaaltjes de afgelopen dagen. Eerst liep ik twee dagen als een oud mannetje in verband met een zere rug, daarna een dag met een stijve nek en vervolgens kreeg ik buikloop. Twee dagen later kreeg Mim last van buikloop en kwamen de Thaise gerechten ook aan de voorkant weer naar buiten. Jippee…

Gelukkig hadden we het goedkope guesthouse (€ 4,00) verlaten en zaten we inmiddels in een wat luxer guesthouse (€11,00). Met zwembad en fijne schone kamers 🙂 Ja, ja… da’s nog eens upgraden

jeroen martens' luxe guesthouse

Vanuit dit guesthouse worden ook trekkings in de regio georganiseerd. Niet echt goedkoop, maar wel heel exclusief. In plaats van met 10 man in een busje gaan we met z’n tweeën en een gids op pad. De gids komt uit de omgeving en laat je ‘zijn wereld’ zien. Het voelt dus niet zo erg ‘apies kijken’…

De kosten voor zo’n trekking zijn per persoon (uitgedrukt in lokale aankopen) gelijk aan:
• 240 Coca cola’s (dat is 10 kratjes) of
• 30 “merk” T-shirts van de markt of
• 2 keer op en neer naar Bangkok met het vliegtuig

Maar ondanks de ‘hoge prijs’ lijkt de trekking ons erg leuk. Vandaar dat we boeken voor zondag en maandag.

Zondagmorgen worden we opgehaald door onze gids ‘mister Oo’. ‘Oo’ neemt ons mee naar een lokale markt om het avondeten uit te zoeken. Alles vers uiteraard. Hier krijgen we informatie over de fruitsoorten en mogen we vanalles proeven. Mijn gammele buik als gevolg van de buikloop is inmiddels weer aan de betere hand. De luchtjes van de markt (kruiden, knoflook, bereid eten, curry’s etc) doen me dus gelukkig niet zo veel. Ik heb zelfs weer zin in het gebakken banaantje dat ‘Oo’ voor ons heeft gekocht. Al kiezen Mim en ik wel liever voor kip op het menu dan varken…

miriam martens met de botte bijl

Vervolgens rijden we naar een olifantenkamp om een rondje op een olifant te maken. Ik dacht dat ik met mijn Landrover toch aardig uit de voeten kon komen, maar dat is echt niets vergeleken met een olifant. Over smalle paadjes door de jungle, bergje op, bergje af. Best eng als je twee meter boven de grond op de rug van zo’n olifant zit. Zeker omdat het beest ook nog eens ‘bestuurd’ wordt door een 7-jarig meisje. Wel is het grappig om te zien dat de kleine dreumes geen enkele angst heeft…

Om de 10 meter houdt Dumbo halt, gooit zijn slurf over zijn kop en schooit om een banaantje of een suikerrietstengel. Die kunnen we onderweg kopen op kraampjes met een schothoogte van ook twee meter boven de grond. Als het meisje vindt dat de olifant niets heeft verdiend dan schreeuwt ze wat naar Dumbo en duwt ze zijn slurf weg. Of ze slaat op zijn kop met een stok… Arme Dumbo. Wij snappen nu wel wat dat puntmutsje op Dumbo’s schedel verbergt…

dumbo in thailand

Na het ritje op de olifant rijden we met de 4*4 naar een Karen dorpje. Terwijl de toeristen uit andere groepjes van al deze bergdorpbewoners foto’s maken, zitten wij ergens afgezonderd te eten en komt de bergbevolking ons bezichtigen in plaats van wij hen.

Oma krijgt van mij een lekkere kippenpoot aangeboden, die ze met graagte aanvaart. Even later komt er nog een oud besje kijken wat er gaande is. Ik denk nog ‘Zo, die heeft haar kippenpootje snel naar binnen gewerkt’. Maar Mim attendeert me erop dat dit een andere dame is die het kippepoot afgifteloket zoekt…

Na de lunch worden we door de gids geïnstueerd om even een siesta te houden. Want Miriam begint toch wel wat witjes te zien. Daar liggen we dan, op een verhoginkje tussen de rondscharrelende kippen, varkens en honden van bergbewoners. Deze beesten worden ‘onder het huis’ gehouden om slangen en schorpioenen op afstand te houden. Maar eerlijk is eerlijk, dit is wel leuk en het ‘tukkie’ lekker.

‘s Middags beginnen we aan onze middelzware trekking. De wandeling wordt door de gids na een half uur al ingekort naar een nog lichtere variant. Want Mim is ondertussen bezig aan een ‘loodzware trekking’… Ontbijt, tussendoortje en lunch verdwijnen tijdens de tocht namelijk via de voor-en achterkant uit haar lichaam…

Ook mijn buik is inmiddels weer het gammele niveau genaderd. Maar dat weerhoudt ons niet te genieten van de schitterende route door de jungle. We komen langs een rustieke afgelegen tempel. ‘Mister Oo’ kwam hier als kind al. Hij vertelt dat hij hier zijn drie maanden monnik-schap wil vervullen voordat hij gaat trouwen. Trots ‘showt’ hij de houten Boeddha’s die zijn gemaakt uit een teakboom die op het tempelcomplex stond. Kunstenaars uit Thailand, Laos en Cambodja hebben samen gewerkt om de twee Boeddha’s vorm te geven. Over de eerste Boeddha werd twee maanden gedaan, de tweede was (omdat de vorm toen dus bekend was) binnen een week af. Ook showt ‘Oo’ bamboo die niet gekapt is in het verleden… Wij zijn onder de indruk!

Laat in de middag.bereiken we uiteindelijk ons 5-sterren hotel van de avond. Naast een waterval is een kleine nederzetting gebouwd (OK, voor de toeristen, maar toch nog altijd heel erg leuk). Van bamboe zijn wat hutten gebouwd met een dak van teakbladeren. In de hutten is aan weerzijde over de volle breedte een verhoging (wederom om de slangen en schorpioenen buiten bereik te houden). Op de verhoging ligt een bamboematje en dat is het. Geen matrassen, wel een lekkere deken.

In deze nederzettinng slapen we met z’n vieren, want inmiddels is ook de tweede gids uit het bergdorp gearriveerd. Miriam gaat even een tukkie doen, terwijl de gidsen het avondeten voorbereiden. Ik zit erbij en kijk ernaar…

Het eten zou onder normale omstandigheden heerlijk hebben gesmaakt. Onze gids is een superkok! Soep, gele curry, groenten in zoetzure saus, rijst… Maar omdat we ons beiden niet al te best voelen, eten we met hamsterwangen kleine porties. We willen graag zo snel mogelijk opknappen!

Om acht uur liggen we in de “honeymoonsuite” (we liggen onder een roze klamboe). ‘Daar liggen we dan met z’n tweeën in een twingtig-persoonshut, te luisteren naar de bulderdende waterval’. ROMANTISCH!!!!

De nacht is goed verlopen, ondanks het gebrek aan een comfortabel matras. Het ‘avontuur’ compenseert daarvoor. En om half 10 de volgende ochtend staat er een ontbijtje gereed: thee, toast, ge-bbq-de worstjes en verse ananas. We laten het ons goed smaken met uitzicht op de waterval…

Na het ontbijt gaan we weer op pad. Langs nog mooiere watervallen, door de jungle, door de rijstvelden en tussen de koeien en buffels door. Een mooie tocht waar we beiden behoorlijk van onder de indruk zijn. Zeker ook omdat ‘Oo’ heel veel uitleg geeft over de plaatselijke werkwijzen en gebruiken.

De trekking wordt afgesloten door een uurtje bamboo raften (met een bamboo vlot de rivier af). Hoewel dit redelijk toeristisch is, is dit toch ook weer een erg leuke ervaring. De omgeving blijft fascineren! Zo staat er een olifant in de rivier die wordt ‘uitgelaten’ door zijn begeleider. Zijn er bamboebruggetjes waar mannetjes bepakt en bezakt overheen lopen en varen we door spannende stroomversnellinkjes midden in de jungle!

Moe, voldaan (en helaas nog steeds misselijk) komen we maandagmiddag terug in ons guesthouse. We hebben het overleefd 🙂 Twee kilo lichter en een enorme ervaring rijker kunnen we uit de grond van ons hart zeggen: ‘dit hadden we voor geen goud willen missen!!!’

De lichtjesroute goes Bangkok!

december 10, 2007

Gisterenavond hebben we de ‘lichtjesroute@Bangkok’ gedaan. Normaal rijden we in september een rondje door Eindhoven. Maar dit jaar kon het hier 🙂 Omdat koning Bhumibol vorige week 80 jaar werd, zijn er namelijk een aantal hoofdstraten uitbundig, overweldigend, flink overdreven (?) versierd. G-E-W-E-L-D-I-G

Niet alleen wij, de Hollandse toeristen, maar ook heel veel Thaise inwoners van Bangkok waren ‘op de been’ om de lampjes te bewonderen. Natuurlijk in hun gele T-shirt, de kleur van de koning.

Nederlanders dragen een oranje shirt op koninginnedag. Hier draagt men geel als er een ‘Ceremony for the King’ is. Maar (ra,ra) als de koning nou een dagje eerder was geboren, was het een rood T-shirt geweest… Hoe kan dat nou?

Alle dagen hebben in Thailand een kleur. Koning Bhumibol is op een maandag geboren. Maandag heeft de kleur geel. En om respect aan de koning te betuigen, loopt een groot aantal inwoners van Thailand (zo’n 50%?) al meer dan een week in een geel T-shirt rond. Het was dus geel op straat!

Bij een monument, in het midden van een drukke rotonde, was ’t zelfs afgeladen vol. Daar was namelijk ook nog even een waterorgel geplaatst. En dat wil je natuurlijk bewonderen. Wandelend, in een taxi, of in de achterbak van een pickup (met de hele familie…) 😉

Echte Martens-oren

oktober 17, 2007

Vandaag is het een spannende dag. Onze nicht Famke gaat namelijk naar het ziekenhuis. Ze wordt daar geopereerd aan haar oren. Deze staan, net als bij ome Jeroen en ome Paul vroeger, nogal recht. En dat vinden sommige mensen niet mooi.

Dus daarom; wegwezen met die typische Martens-oren, we willen er niets meer over horen 😉

En nu een hele week verwennerij voor Famke. Want die is ontzettend stoer! Tante Miriam gaat gauw nieuwe oorbellen voor haar uitzoeken.